Landscape as Infrastructure

As ecology becomes the new engineering, the projection of landscape as infrastructure―the contemporary alignment of the disciplines of landscape architecture, civil engineering, and urban planning― has become pressing. Predominant challenges facing urban regions and territories today―including shifting climates, material flows, and population mobilities, are addressed and strategized here.

Responding to the under-performance of master planning and over-exertion of technological systems at the end of twentieth century, this book argues for the strategic design of “infrastructural ecologies,” describing a synthetic landscape of living, biophysical systems that operate as urban infrastructures to shape and direct the future of urban economies and cultures into the 21st century.

Pierre Bélanger is Associate Professor of Landscape Architecture and Co-Director of the Master in Design Studies Program at Harvard University’s Graduate School of Design. As part of the Department of Landscape Architecture and the Advanced Studies Program, Bélanger teaches and coordinates graduate courses on the convergence of ecology, infrastructure and urbanism in the interrelated fields of design, planning and engineering.

The book is published by Routledge.

Een bos moet oud mogen worden, vinden bosbouwers

Bron: Trouw

“Om de bossen klimaatbestendiger te maken sturen bosbouwers nu eigen voorstellen aan de politiek. Bossen waarin bomen oud worden en vergaan zijn nodig om de rijkdom aan soorten planten en dieren te herstellen, schrijven ze.”

De Nederlandse bosbouwsector pleit bij minister Carola Schouten (landbouw en natuur) voor grootschalige bosaanleg op rijke gronden, zoals moerassige bodems. De afbraak en kaalkap van het Nederlandse bos moet snel stoppen, vinden bouwers, wetenschappers en beheerders. De miljarden aan subsidie op de productie van energie uit biomassa moet worden vervangen door financiële steun voor het gebruik van meer hout uit Nederlandse bossen in de bouw. Lees meer

The ability of democracy


Quote by Al Gore

“It is now apparent that the climate crisis is posing an unprecedented threat not only to the future livability of the planet but also to our assumptions about the ability of democracy and capitalism to recognize this threat for what it is and respond with appropriate boldness, scope, and urgency. Global warming has been described as the greatest market failure in history. It is also—so far—the biggest failure of democratic governance in history.”

From: Our Choice: Changing the way we think (Chapter 14), 2009.

A short reflection on democracy and leadership

I was thinking about democracy and leadership… reading the present news about the many presidents, generals and prime ministers… in one way or another chosen by the people or sometimes even not chosen but directly or indirectly appointed by the majority of their formed political party or even by a wing within this (not per se and most of the time not a majority of the electorate)… I remembered this dialogue from Monty Python and the Holy Grail (1975):

King Arthur:
I am your king.

Well I didn’t vote for you.

King Arthur:
You don’t vote for kings.

Well how’d you become king then?

King Arthur:
The Lady of the Lake, her arm clad in the purest shimmering samite held aloft Excalibur from the bosom of the water, signifying by divine providence that I, Arthur, was to carry Excalibur. THAT is why I am your king.

Listen, strange women lyin’ in ponds distributin’ swords is no basis for a system of government. Supreme executive power derives from a mandate from the masses, not from some farcical aquatic ceremony.

The essence of reflection

‘Reflection’ is in fact zooming out in trying to connect the dots. Or as Alexander von Humboldt stated in 1858 (Cosmos part I) in connecting the dots between the different sciences: “Physical geography…, elevated to a higher point of view, … embraces the sphere of organic life…”. That was a great discovery. He was in fact the first ecologist with a holistic view on the natural environment. Darwin adored him.

In the same way the ecosystem of the public domain as well as its governance, can be reflected upon. Zooming out is reflection.

Some say reflection is needed to get the bigger picture of things, people and happenings or to develop a sabbatical and clear view. For some people reflection works as a catharsis or to “re-create” itself and one’s thoughts. For others it is just a way to find another perspective.  Anyway reflection can help us to get the bigger picture, see more sharply the connection of elements within the public domain and thereby contribute to better decision making and putting things in perspective.

Where city management meets the science of ecology

Source: Wired ©

Source: Wired.

‘A biologist might, let’s say, study a particular species of rabbit, spending years in the field observing a population of them. A botanist might do the same with a specific grass or tree.

But ecologists? They study life, too, but in whole systems at once. An ecologist might study the rabbit, the grass, and add in the local wolf population too. That’s because she’s less interested in the behaviors and traits of one species and more interested in how they interact.’

“The fact that environmental and social policies are so intertwined in cities has created some unexpected feedback loops, just like ecologists expect to see in a natural environment.”

Bringing back lost species?

The Thylacine (Thylacinus cynocephalus). Dr. Goding in 1902. Source: Wikipedia.

Throughout humankind’s history, we’ve driven species after species extinct: the passenger pigeon, the Eastern cougar, the dodo, the Tasmanian tiger …

But now, says American writer Stewart Brand, we have the technology (and the biology) to bring back species that humanity wiped out. So — should we? Which ones? He asks the big question. The answer is closer than you might think.

My Home in the City


My Home in the City. London. © Jack Kruf

Being and feeling at home in my city. My home in the city.

The contrast between the borders of city life and that of my personal habitat couldn’t be bigger.

The grey London cityscape – in falling evening mode – and the cozy light of my room with a view. Quite a semantic differential.

[button color=”default” custom_color=”#ff0000″ font_color=”#ffffff” link=”“] Q-Dock Art [/button]

Government and City, Act I

Government and City, Act I. © Jack Kruf

If I would have been challenged to express how government interacts with city life, I would have painted this. Which I actual did.

It sometimes seems that ‘Imperial Blue’* government is thinking separated from and is acting disconnected with the ‘Snow White’* living world of city life and that it only exists in its own world behind a ‘Jet Black’* system world wall. The ‘Poppy’* city itself floats on the living world. There are moments when as a citizen and an inhabitant of my city I feel this way about the far far away goverment. It is this feeling which sometimes overwhelms me, sometimes.

*Pantone® colours.

De lessen van Darwin

Charles Darwin

We weten dat het begrip ‘resilience’ niet van vandaag of gisteren is. Charles Darwin gebruikte het in 1859 bij zijn beschrijving van de kernprocessen van natuurlijke selectie, later door Herbert Spencer samengevat en geduid als het mechanisme ‘survival of the fittest’. Met andere woorden, de soort die zich het best kan aanpassen aan de omstandigheden overleeft en gaat door naar de volgende generatie (ronde). Is dat het in haar essentie? En geldt dat ook voor steden? Met andere woorden: de stad die zich weet aan te passen aan de omstandigheden overleeft. Of is er meer?

In elk geval is resilience anno 2018, bijna 170 jaar na de publicatie van de The Origin of Species, een zoemwoord. Modieus ook. Het is geleend vanuit het Engels. Wat is de Nederlandse betekenis eigenlijk? Ik zie veel van mijn collega’s hun schouders ophalen als ik informeer naar de betekenis ervan. Bij die vraag komt er meestal een veelvoud aan antwoorden: weerstand, weerstandsvermogen, veerkracht, wendbaarheid en robuustheid zijn het meest gehoord. Maar vaak komt er ook een vragende blik of gaan de wenkbrauwen omhoog.

Wat je er precies mee kunt in de dagdagelijkse praktijk van besturen en managen is voor velen nog onduidelijk. Het begrip vliegt hoog over. Hoewel Den Haag en Rotterdam er hard aan werken om denken in resilience van de grond te krijgen. Dat is knap. Het concept en de toepassing voor de besturing van de stad is nog uitdagend. Programmasturing, dat in elk geval, maar het is meer, veel meer. Dat een andere manier is van denken, dat is wel duidelijk. Maar voor het hoe of wat is in de huidige bestuurskunde nog niet veel ruimte, laat staan binnen raden en besturen. Toch is er de krachtige notie van de noodaak om in meer samenhang te gaan sturen, het belang van strategie, scenario’s, lange lijnen, samenwerking in ketens, de waarde van crisis- en rampenmanagement als onderdeel van het geheel, van integraal, betrokken en afgestemd. Maar resilience blijft een containerbegrip voor velen en gaan er nog maar weinig echte lampjes branden.

Critical Mass: How One Thing Leads to Another

Ik heb het boek “Critical Mass: How one thing leads to another” van Philip Ball in twee weken – allemaal tussendoor natuurlijk – verslonden. Een boek voor een bèta-man als ik, kost die erin gaat.

Het boek verbindt een palet aan wetenschappen, zoals wis-, natuur- en scheikunde, sociale psychologie en ecologie met de dynamiek van de samenleving. De auteur zoekt, wikt en weegt welke modellen welke groepsprocessen in de samenleving zouden kunnen verklaren en daarmee kruipt hij in de huid van groepen en stapt ín maatschappelijke processen. Het is een bijzondere zoektocht. En gaat niet over één nacht ijs, maar levert een degelijk stukje wetenschappelijk werk. Het is in één woord fascinerend. Eindelijk lees ik hier over de ‘mechanismen’ achter de mystiek van een zwerm spreeuwen. En alles over hoe de samenleving bestuurd zou kunnen worden. Een echt ander perspectief dan dat vanuit ‘bestuurskunde’. Deze wetenschap komt mij plots over als een geïsoleerde wetenschap…

Ball legt een holistische benadering op tafel, zoals ook Leonardo da Vinci die had, en wordt daarin gestuurd vanuit de vraagstukken zelve. Een boek met universele maatschappijwetenschap als basis. Op zijn website verwoordt hij de focus van zijn boek:

Tired of the civil war ravaging England, Thomas Hobbes decided in the seventeenth century that he would work out how society should be governed. But his approach was not to be based on the wishful thinking of Plato’s ‘Republic’ or Bacon’s ‘New Atlantis’; Hobbes used Galileo’s mechanics to construct a theory of government from physical first principles. His answer looks unappealing today: a dictatorial monarchy that ruled with an iron fist. But Hobbes had begun a new adventure: to look for ‘scientific’ rules that governed society.

This programme was pursued, from many different political perspectives, by Adam Smith, Immanuel Kant, Auguste Comte, John Stuart Mill and others; but social and political philosophy gradually abandonded such a scientific approach. Today, physics is enjoying a revival in the social, economic and political sciences, as we find that large numbers of people can display behaviour eerily reminiscent of so many mindless particles, all interacting with one another.

Elected, chosen by the people


© Jack Kruf

Our democracy is based on a periodic voting system where people elect their representatives on all levels of government. Citizens become voters during this process. The living world of people and society chooses their representative in the elected councils in the system world.

In this imaginary and virtual world of chess pieces, the black pawn (the representative), is chosen by white pawns (the citizens), speaking for the people, communicating with the people, working for the people.

Same height. Other basic colour. But… both pawns. More than once black pawns look into the mirror and they do see kings and queens instead. That is where it goes wrong and they become islands in a sea of powers and get disconnected with people and society. So, back-to-basics.  A reflection from behind the chess board.

Thinking, Fast and Slow

The mind is a hilariously muddled compromise between incompatible modes of thought in this fascinating treatise by a giant in the field of decision research.

Psychologist Kahneman positions a brain governed by two clashing decision-making processes. The largely unconscious System 1, he contends, makes intuitive snap judgments based on emotion, memory, and hard-wired rules of thumb and the painfully conscious System 2, laboriously checks the facts and does the math, but is so “lazy” and distractible that it usually defers to System 1.

Kahneman uses this scheme to frame a scintillating discussion of his findings in cognitive psychology and behavioral economics, and of the ingenious experiments that tease out the irrational, self-contradictory logics that underlie our choices.

All described factors play directly and indirectly a role in public governance. All public leaders and managers should be aware of the so thoroughly described systems of our brains and behaviour. They makes thinks clear an understandable. The book is an epiphany.

Review from New York Times: Two Brains Running.

Picture Daniel Kahneman:

Smart bees and what humans can learn from them

Art impression ‘The Cooperating Bee’. © Jack Kruf

Thomas Seeley | Harvard Business Review.

For millions of years, the scouts in honey bee swarms have faced the task of selecting proper new homes. Evolution by natural selection has structured these insect search committees in such a way that they make the best possible decisions.

What works well for bee swarms can maybe also work well for human groups? Thomas Seeley studied them extensively.

It seems that we can learn from the bees the following the results of his studies. The list of five guidelines for achieving a high collective IQ is impressive. The guidelines maybe seems simple, but in fact they can be challenging for humans:

  1. Remind the group’s members of their shared interests and foster mutual respect, so they work together productively.
  2. Explore diverse solutions to the problem, to maximize the group’s likelihood of uncovering an excellent option.
  3. Aggregate the group’s knowledge through a frank debate.
  4. Minimize the leader’s influence on the group’s thinking.
  5. Balance interdependence (information sharing) and independence (absence of peer pressure) among the group’s members.

Read more >

Les couleurs de Normandie


Les couleurs de Normandie. © Jack Kruf

Staand in Honfleur voor een eenvoudig huisje ontdek ik, met mijn neus op de details van deur en muur, het rijke palet aan patronen en structuren. De details zijn mogelijk als een vorm van kunst te duiden. Het muurtje straalt eenvoud uit en is tegelijkertijd toch ook zo rijk geschakeerd in een haast perfecte match van materialen. Maar de kleuren! Die komen pas echt bij me binnen. Ils sont les couleurs de Normandie.

Reflectie op publieke sturing

Door Paul Wagtmans* & Jack Kruf 

Met de algehele bezuinigingen én omvangrijke transformaties in het sociale domein (Wet Werken naar Vermogen, Jeugdzorg en AWBZ/WMO) voor de boeg lijken nieuwe sturingsparadigma’s het lokale publieke domein binnen te treden. Eén van de grote opgaven daarbij is om de sociale cohesie – de samenhang tussen burger, samenleving en milieu – te versterken. De combinatie van deze grote transformaties onder het gesternte van een toenemende sociale stress vraagt om gepaste reflectie op publieke sturing.

De koers lijkt te zijn die van een terugtredende overheid. Maar we weten, het vertrouwen van de burger in de overheid is tanend, de politiek zoekt de antwoorden in de eigen machtsontwikkeling, collectief gevoelde waarden worden te weinig geadresseerd. En we weten dat deelbelangen zijn gefragmenteerd binnen de spiraal van toenemende individualisering. Het maatschappelijk weefsel komt op plaatsen zelfs in gevaar…

Wat nu? Terug naar de basis! Publieke leiders moeten weer ‘aan de zijde’ van de samenleving en weg geraken van de deelbelangen, hoe moeilijk dit soms ook is. Het geheel telt, meer dan ooit. Daarnaast moeten zij centrale regie ontwikkelen om burgers en bedrijven te stimuleren hun verantwoordelijkheid te nemen.

De urgentie van een centrale en geleide benadering lijkt evident

Niet terugtrekken dus, maar hoeden. Burgers in hun kracht zetten en het particulier initiatief stimuleren is de nieuwe opdracht. Om te komen tot een geleide én geleidelijke transformatie naar lagere collectieve lasten, eigen verantwoordelijkheid én meer vertrouwen. Deze vorm van sturen houdt een hernieuwde dialoog in tussen politiek, samenleving en burger. Eén van over de eigen grenzen heen durven denken. De overheid als regisseur en verbinder lijkt noodzaak geworden om de ‘samenleving’ nieuw leven in te blazen. Een centrale en geleide benadering is absoluut urgent!

*Paul Wagtmans†, voormalig Gedeputeerde van de Provincie Noord-Brabant. Het artikel is geschreven in december 2012 en gepubliceerd op 9 januari 2013. Het is nog steeds actueel.


With the general cutbacks and austerity measures and the extensive transformations in the social domain it seems that new governance paradigms enter the local public domain. One of the most extensive challenges is to strengthen the social cohesion, i.e. the consistency between citizen, society and our natural environment.

This combination of vast transformations under the circumstance of increasing social stress simply demands an accurate reflection on public governance.

The main political course seems to be that of a withdrawing government. But as we may know is that trust of the citizen in government is waning. Politics is searching the answers in its own development of power, where collectively felt values are not addressed properly. And we know that the stakes are more and more fragmented within the spiral of increasing individualism. The social fabric is more and more in danger. What to do now?

The urgency of a central and guided approach seems to be evident.

Back to basics! Public leaders should take place ‘at the side’ of society and should migrate away from certain stakes, despite the difficulty of this. What really counts is the whole of society, more than ever. Therefor a holistic approach has to be developed to stimulate citizens and companies to take their own responsibility. To make this possible though government should not withdraw, but guide. To empower citizens and stimulate private initiatives is the new governmental task to fulfill. To make a guided and gradual transformation possible towards reduced collective costs, own responsibility and more trust.

This form of governance demands a renewed dialogue between politics, society and citizen. One of daring to cross the boundaries of the self conviction. Government as steward and connector therefore seems necessary to give new life to our society. A centrally and guided approach is absolute urgent!

*Paul Wagtmans†, is former Council Deputy of the province of North-Brabant, The Netherlands. The article has been written in December 2012 and published on the 9th of January 2013. It it still actual.