12 Nobele Principes

Lorenzetti, A. (1339). The Effects of Good Government. Siena, Sale dei Nove.

De Raad van Europa heeft 12 principes voor goede besturing vastgesteld. Zij dienen als uitgangspunten, randvoorwaarden en richtlijnen bij het effectief handelen in publieke zaken. Het is een nobele set en een aansporing voor elk bestuur en elke organisatie. Het is spannend om te weten waar mechanismen van bijsturing zitten en hoe deze werken, indien niet voldaan wordt aan één of meer van de principes.

De overlevering leert ons dat hiervoor een hoog organiserend vermogen nodig is van de bestuurders en managers die de principes geacht worden te hanteren. Siena werd in de veertiende eeuw – toen een staat, geen stad – erg goed geleid. Persoonlijke kwaliteiten dus. Anders gezegd: Siena kwam tot bloei omdat er goede bestuurders zaten.

Wat was hun geheim, wat hun competenties? Een addendum bij deze principes inzake de noodzakelijke competenties is eigenlijk gewenst. Wij weten: zonder goede mensen, geen succes.

Gezant voor het Klimaat

Kruf, J.P. (2008). Regenbui boven Elba. Piombino, Italië.

Eindelijk, het klimaat heeft een gezant. En wat voor één: John Kerry. Een unieke benoeming, om op zo’n integraal niveau iemand aan te wijzen die gecoördineerd en met doorzettingsmacht en geld aan de slag kan. Ik moest denken aan de boot die in 2008 dapper naar het eiland Elba voer en een zeer zware regenbui trotseerde. Dat zal deze gezant ook moeten zijn, dapper. Er liggen grote uitdagingen voor ons.

Keten van democratie

Kruf, J.P. (2015). Keten.

Het wordt steeds duidelijker, dat democratie een keten is, die begint in het stemhokje, waarbij elke burgers zich mag uitspreken, maar gevolgd wordt door heel wat stapjes om tot een regering te komen. In de Verenigde Staten wordt de keten op dit moment zwaar op de proef gesteld door een president die zijn verlies niet wil nemen. Ongehoord en respectloos naar iedere burger.

Power

Kruf, J.P. (2020). Power [fine art print].

This is how power feels. During the actions of a sitting president in his try to revert the votes of the people, all fields of the chess board of society turned Imperial Blue (Pantone®). Government exercises all its power to keep power. Machiavelli was so right about the essence of politics: in essence it is all about power and influence.

Bad leadership

Kruf, J.P. (2010). Rocky Mountain landscape. Canada.

An example of bad leadership. Unprecendented actually in many ways. The New York Times on 16/11: “The Trump administration on Monday announced that it would begin the formal process of selling leases to oil companies in a last-minute push to achieve its long-sought goal of allowing oil and gas drilling in the Arctic National Wildlife Refuge in Alaska. ”

On 17/11 The New York Times gives hope on reversal: “…the leases may never be issued, legal and other experts said Tuesday. The leases would face strong and likely insurmountable headwinds from two directions: the incoming Biden administration and the courts, they said.”

Thermiek

Kruf, J.P. (2019). Thermiek.

Vleugels open, beetje navigeren en surfen op de luchtstroom. Wel relaxed. Tussen Dover en Calais legde ik deze meeuw vast. In tijden van Covid-19 wijzigen de figuurlijke luchtstromen rondom elk van ons. Ik laat mij nu inspireren door deze meeuw om mijn thermiek te ontdekken.

De Dag van de Stad

Kruf, J.P. (2006). Smart City, Peru, Machu Picchu.

Volgende week maandag is De Dag van de Stad. Lijnen worden samengebracht, publieke waarden en uitdagingen belicht vanuit diverse functies, perspectieven en lagen van de stad. De dag gaat in mijn ogen over de behoefte aan en de zoektocht naar een meer Integrale en holistische benadering van stedelijke sturing. Ik noem die voor het gemak New City Governance. Een mooie dag in het vooruitzicht.

De New City Governance, so to speak, ligt eigenlijk al jaren voor als thema. Als gemeentesecretaris was er permanent de insteek om belangen van de stad zelve, haar burgers, doelgroepen, maatschappelijke organisaties, politieke partijen en ministeries (bolwerken van segmentatie) af te stemmen en te koppelen.

De benadering vanuit de concepten zoals smart city en city resilience in de afgelopen decennia zijn voorlopers, maar missen de harde componenten van governance, sturing en navigatie. Het is veel inhoud dat voorbij komt. De kern van de overall sturing wordt niet of nauwelijks aangeraakt. De huidige segmentatie en fragmentatie van die sturing vraagt om nieuwe wegen, willen wij verder komen. Er is een doorbraak in het denken nodig.

Deze nieuwe benadering is er dus nog niet, zeker politiek niet, omdat vanuit het perspectief van macht en invloed (cfr. Machiavelli) de feiten inzake kwaliteit en focus van het openbaar bestuur zich anders dan integraal tonen in mijn ogen. Ook wetenschappelijk zijn wij nog niet zover. Het landschap hier is ernstig versnipperd. Er is geen wetenschap die luistert naar de naam civitologie (mijn gedachte, ben ik nu een bedenker?).

De New City Governance van het ecosysteem stad – Ecosystem City® en Civitas Naturalis – staat in de kinderschoenen en is in mijn ogen de grootste uitdaging voor de komend decennia. De toegepaste wetenschap en gedachtenontwikkelingen met betrekking tot de Sustainable Development Goals – met name noem ik SDG 11 (Sustainable Cities and Communities), SDG 16 (Peace, Justice and Strong Institutions) en SDG 17 (Partnerships for the Goals) -bieden uitgangspunten, drivers en handvatten. Het is een proces in ontwikkeling. Het wordt een boeiende ontdekkingstocht.

De implementatie van New City Governance vraagt om de keuze om niet het systeem centraal te stellen, maar de doelgroep, de  kwestie  c.q. het voorliggend vraagstuk. En dat is een spannende. Het vraagt om een paradigma-shift in governance, om een systeemsprong.

Ik moest denken aan de blootgelegde lessen van Machu Picchu, waar dit alles al aanwezig was, maar door de tijd in vergetelheid is geraakt. Ons bezoek in 2006 was werkelijk overweldigend. Als gemeentesecretaris Roosendaal en voormalig directeur Stedelijke Buitenruimte Breda was dit smullen. Ik was er niet meer weg te slaan, om het maar simpel te zeggen. Heb menig boek erover verslonden. Vooral de Lost City of the Incas. The Story of Machu Picchu and its Builders ging er in als koek. Deze stad kende integrale sturing. Machu Picchu, een voorbeeld, een rolmodel.

Een bijzonder dak

Kruf, J.P. (2015). Een bijzonder dak. Antwerpen.

Dit is niet zomaar een dak. Het is een dak dat bescherming biedt tegen hagel, regen en sneeuw, een dak dat de burgers van de stad Antwerpen een bijzondere plek biedt om elkaar te ontmoeten. Droog en veilig.

Een dak dat eronder wekelijks een rijke markt en brede ontmoetingsplaats als hoogtepunt heeft. Het is bijzonder door lichtheid en materiaal, terwijl toch statig en stevig. De constructie met lange kolommen verbindt de hemel met de aarde. Ik kom er graag. Een stukje hemel op aarde.

In de tijden van crises en onzekerheden is het ook metaforisch beschouwd, zoals Vlamingen dat duiden, een heel schoon dak. Architectonisch een kunstwerk.

Op de uitkijk

Gaudí, A. (1906-1912). Centurions. Barcelona, Casa Milà (foto Jack Kruf, 2002)

Deze twee centurions, op het dakterras van Casa Milà in Barcelona, symboliseren voor mij hét gevoel van op de uitkijk staan. Wachters zijn het, gekneed door de handen van Antoni Gaudí. Zij kijken uit over de stad. Zij waken.

Anno 2020 – zeker die op de laatste dagen met de autocratische neigingen van een president – zijn het voor mij de Wachters der Democratie. In tijden van exploderende social media met veel fake news, bizarre beweringen en ongefundeerde aantijgingen door machthebbers, staan zij onbeweeglijk. Zij zijn als een geweten, een vaste waarde, een waarheid. Ode aan deze wachters.

 

Arena der Democratie

Kruf, J.P. (2015). Colloseum. Rome.

De arena der democratie lijkt heropend. De gladiatoren treden per vandaag opnieuw in het strijdperk. Niet in het Colloseum, wel in de arena der Verenigde Staten. Een zaak van levensbelang, zo lijkt het, figuurlijk en nu met Covid-19 ook letterlijk.

In de arena lijkt zich een klassiek duel tussen burger en een zittende machthebber met kornuiten en stromannen te ontpoppen. Een strijdperk om alert op te zijn, omdat grondregels met voeten worden getreden. Na één dag vreugde is de sfeer omgeslagen. Zolang de principes der democratie het speelveld bepalen, komt het goed. De geschiedenis heeft geleerd, dat het anders kan aflopen. Macht kan vreemde dingen doen met mensen, weten wij. Ik ben er niet gerust op, als ik eerlijk ben.

Van Ruisdael dag

Jacob van Ruisdael (1670). Wheat Fields [Oil on canvas, 100 x 130.2 cm]. New York: Metropolitan Museum of Art.

Een luchtje scheppen is goed, zeker na een week CNN #ElectionDay. Ik moest denken aan mijn laatste bezoek aan New York, toen ik oog in oog stond met deze Van Ruisdael (met daarna een rondje Central Park). Het is vandaag de combinatie van het gevoel van deel zijn van een veel groter geheel, uitwaaien, op adem komen, een frisse neus halen en reflectie. Het is vandaag, zondag ook, een echte Van Ruisdael-dag.

 

Ridder Equoi

Kruf, J.P. (2017). Equoi ©

“Ik ben Equoi. Vandaag ben ik ridder en verdedig ik de goede zaak van democratie. Ik sta voor besturen (Governance) in verbinding (Connect).”

Machinekamer Democratie

Kruf, J.P. (2015). Machinekamer Democratie.

Het is een nobele gedachte, democratie, maar niet zo eenvoudig in haar werking zoals de principes doen vermoeden. Er zijn vele hendels, verbindingen en palletjes die bepalen hoe een eenvoudige en eerlijke keuze van burgers kan uitwerken in het politieke spectrum van macht en invloed. Wij wachten met spanning af, hoe de machine zich in werking zet.

25 jaar risicomanagement

@BNG Bank

Bron: BNG Bank

Medio augustus publiceerden Eric Frank en Jack Kruf het e-book ‘Publiek Risico: Essays’, over de ontwikkeling van publiek risicomanagement in de afgelopen 25 jaar. Deze bloemlezing representeert de zoektocht naar meer kwaliteit van bestuur en management in ruim twee decennia, vanuit het perspectief van de samenstellers.

De bundeling van 75 essays is geschreven door een keur aan auteurs; de twee curatoren zijn aanvullend in kennis en ervaring. In dit interview met Eric Frank en Jack Kruf gaan zij in op de achtergronden van het boek. Beiden benadrukken dat de auteurs van de essays het eigenlijke werk hebben gedaan.

Eric Frank heeft zijn basis liggen in het bankwezen, terwijl Jack Kruf is opgegroeid in het domein van gemeenten en provincies. Complementaire achtergronden dus. Zij beschikken over een aanvullend palet van kennis en ervaring. Frank heeft in het kader van public affairs in en rondom het bankwezen in de publieke sector en bij BNG Bank in het bijzonder veel van doen gehad met besturingsvraagstukken in het algemeen en risicomanagement in het bijzonder.

Hij constateerde dat risicomanagement verre van goed is georganiseerd. Kruf heeft als gemeentesecretaris en interimmanager bij gemeenten en provincies gemerkt dat het landschap van raamwerken, methoden en technieken die het bestuur en management kunnen helpen bij het scherp aan de wind zeilen, zeer versnipperd was en eigenlijk nog steeds is. De ervaringen en inzichten vormden in de vorm van het publieke domein, het management van de stad, een soort gemeenschappelijke deler. Waar zit die overlap precies? En wat drijft jullie beiden?

Trees & Undergrowth

Gogh, V. van (1887). Trees and Undergrowth [oil on canvas]. Amsterdam: Van Gogh Museum.

This painting by Vincent van Gogh is one of several paintings of trees and undergrowth, a genre called “sous-bois” brought into prominence by artists of the Barbizon School and Impressionists.

This work use shades of color and light in the forest interior painting. Vincent walked into the forest for a close view. The painting evokes the trees and grassy undergrowth, the sky is barely visible, just a glimpse of sky sometimes penetrating the branches.

Duurzaam huis

Kruf, J.P. (2005). Casa Sostenible. Consuegra, Castilla–La Mancha.

Dit is mijn droomhuis. Een duurzaam huis, verbonden met en gebaseerd op de wetten van Moeder Natuur. Binnen van alle gemakken voorzien. Eigen baas, geen maandelijkse meters die moeten worden afgelezen. De wind voorziet ons direct van wat wij nodig hebben. Heerlijk, eigen brood bakken.

Election day

Vincent van Gogh (1890). Tree Roots [oil on canvas]. Amsterdam: Van Gogh Museum.

The wisdom of life, the book with all its guidelines and secrets, the codex, can actually be found in the forest. Codex is derived from the Latin caudex, meaning “trunk of a tree”. The lowest part of the trunk is where two worlds meet in the binding principles of life, that of ‘above ground’ and that of ‘under ground’, the roots.

We, humans, admire the trees mostly when they are in their glory days, with coloured leaves like now in autumn, with impressive rising columns, overhanging branches and the abundance of forest fruits like nuts and mushrooms. The basis of all this beauty though is where the ultimate exchange is happening, the build-up place, there where trunk and the root meet. It is here where the soul of the forest can be found. It is this market place where all traffic streams from earth (upwards, water, minerals) and sun and air (downwards, photosynthesis, carbon) are exchanged, the roundabout on the trunk highway of life.

It is the meeting point where growth and development are coordinated, the place where past, present and future meet, the counterpoint where life starts. Vincent van Gogh painted this meeting point, as only he can paint this. He understood the very essence. More than that. It was his last painting.

Is it a thought that election day can be considered as the trunk/root meeting point of our democracy, and therefore be perceived as the soul of the ecosystem of society? Tomorrow is this day in the United States. The world will be watching. It will be a crucial exchange.