My Landscape

Kruf, J.P. (2005). My Landscape. Scotland.

My Landscape, taken in 2005 in Scotland on the road with my girls, is full of mental layers and personal reflections of that time. The colour palette is natural with the brown fields, the grey clouds, the misty mountains on the far horizon and the small boat with a man on the lake. It still feels like a painting inspired by the philosophy of landscape.

Oriëntatie

Kruf, J.P. (2019). Oriëntatie.

Het moet gezegd. De stroom aan berichten, artikelen en boeken over ‘de toestand in de wereld’ is immens. Een brandkraan die wagenwijd openstaat, 24/7. Oriëntatie lijkt een kunst op zich te worden. Waar staan wij? Waar sta ik? Wat is er gaande? Wat is waardevol? Wat niet? Hoe bepaal ik mijn positie? Hoe kan ik groeien, overleven, liefhebben?

Het voelde, rondlopend in deze immense wereldbibliotheek, even alsof ik was losgelaten in het gebouw op bovenstaande foto. Een gebouw waar ik geblinddoekt was heen gevoerd, blinddoek af en de oriëntatie-vraag kreeg voorgelegd. Tja… een gebouw, waar hard wordt gewerkt, zo lijkt het, de metalen klanken in de verte klinken, vreemd en onbestemd. Hier wordt iets bijzonders geproduceerd, dacht ik, maar wat? Geen geuren die helpen. Met een dergelijk fantastisch construct moet het wel over kwaliteit gaan, maar welke en waarvan?` Waarvoor en met welk doel zijn deze ruimten ontworpen? Ik weet niet waar ik ben, elke oriëntatie op plaats en tijd is weg. Het licht kan helpen, dacht ik, maar het is praktisch ontdaan van elke kleur.

Het was even of Franz Kafka naast mij stond of dat ik op reis was met Isaac Asimov op één van zijn avonturen. Het was alsof ik in een kelder van een gebouw was beland, waarvan ik de functie niet weet, alsof ik mij ergens in een grote draaiende motor van een auto bevond, waarvan ik niet weet welke richting de bestuurder in gedachten heeft, wie de bestuurder is, waar de reis heengaat en wie er in de auto zitten.

Dat was ook het gevoel vannacht én vanmiddag. De behoefte aan oriëntatie. Enerzijds het debat tussen twee presidentskandidaten. Het toonde twee totaal verschillende wereldopvattingen, met geheel andere netwerken van mensen, belangen, principes, verdienmodellen en organisaties erachter en eronder. Het duel op leven en dood tussen twee volksstammen. Anderzijds het gevoel van het EU-besluit vandaag vóór het nieuwe landbouwbeleid met veel van de commerciële waarden van de oude economie in tact, waarbij natuurontwrichting niet wordt ontzien of is gezekerd, waarbij innovatie zo zacht is als boter. Er waren toch de nobele en strakke gedachten van de Green Deal! Of was er toch geen deal? Of niet? Kraakt de democratie – gebaseerd op individuele belangen, voorkeuren en keuzes van burgers – nu in haar voegen als het mogelijk is en relatief eenvoudig om grondwaarden en grondrechten – in constitutionele  zin – te schenden? Of is dit het? Oriëntatie is het woord.

Ik laat mijn intuïtie, mijn binnenste ik spreken bij de oriëntatie op de voorliggende standpunten en gemaakte keuzes. De aarde is toch echt de enige weg. Piketpaal. Publiek is als het erop aankomt beter dan privaat. Of beter: publiek-inclusief privaat, publiek als kader voor privaat. De ziel is de basis voor oriëntatie.

Camouflage

Kruf, J.P. (2015). Camouflage. Verona.

Komt veel voor. Niet alleen in de natuur, maar ook in de samenleving. Wikipedia formuleert het helder. Quote: “Camouflage of verhulling is het zodanig toepassen van kleur, tekening en vorm dat een normalerwijs zichtbaar object tegen zijn achtergrond verdwijnt of moeilijker wordt herkend. Er is bij camouflage dus sprake van gezichtsbedrog.”

Het wordt alom toegepast door onszelf, bedrijven, politici, media. Het is een techniek die het mogelijk maakt vaak de wat lastige zaken aan het oog van anderen te onttrekken. Dit voorbeeld in de binnenstad van Verona is in al haar onschuldigheid en oprechtheid een aandoenlijke poging van camouflage met kleur. Een pareltje.

Rebuild en reconstruct

Kruf, J.P. (2016). Rebuild and reconstruct. Bordeaux

Reading the Guardian yesterday, this overview crossed my mind. Preparing for my personal lecture about the lessons of 2020 – to be held on the 18th of December this year under strict constraints of Covid-19 conditions of course – I was taken by the deep and wide diversity of themes, topics and issues. The list is impressive.

Thirty books to help us understand the world in 2020 is a rich, at the same time alarming dish. It can hardly be consumed properly, while keeping hope for our children and grandchildren. The list underlines we are heading for a deep collectively mental, ecological and also constitutional crisis. On the other hand some books give exactly what we need for a start. You almost can sense the search for empowerment of the individual, a renaissance coming true, away from the non-living systems which proof to be non-effective and even destructive.

The list of books is of such a graveness and sincerity that change is expected to come soon. We reach for a boiling point. Rebuild and reconstruct is the way forward. We all need to step into the light and do what we must and can do to improve, protect and innovate.

The picture was taken at an industrial site in Bordeaux, a few years ago. It symbolises the feeling and mood I am in: rebuild and reconstruct.

The word ‘controversial’

Kruf, J.P. (2019). Deep dive. Dubai Mall.

What do we do as Judge Amy Coney Barrett pointed climate change as controversial. This  happened during the hearings last week in Court. Eyebrows worldwide raised, alarm bells did go off. What we learn here, I’m afraid that the Trias Politica, the separation of powers – a golden rule within public governance  and democracy – is at stake. Source is the New York Times By Calling Climate Change ‘Controversial,’ Barrett Created Controversy.

From the perspective of all those threatened and dying species and damaged or lost ecosystems this was a bad moment and for worse they – like many humans – are expected to have a bad time with appointments like this. Trust in government, trust in politics, trust in judges is at the brink of dying out.

In my view we should not continue along this path of appointing people who deny what is going on and do not really listen to the facts. Especially when de DNA genes of the judiciary will be highly influenced by personal doubts, beliefs and conservatism. It is irresponsible, it is immoral, it is non-ethical to appoint people on crucial public functions from the perspective of short term political and assumed personal gain. True democracy is at stake. It feels like a too deep dive. Risky. Too risky. Stop!

The wise lessons from Baobab

Kruf, J.P. (2003). Baobab Tree. Damaraland, Namibia.

Being smart is best related to surviving, being the fittest. It comes with true skills and a lot of the right DNA or talent, or agility, or power to change. Is it just luck that you can survive? So much depends on the state of the environment, and of yourself. Following the rules of every natural ecosystem.

This tree is here. It is the only one in the vast and stretched desert landscape of Damaraland, Namibia. Why? Not that much water available. The Baobab tree (Adansonia digitata L.) knows how to tackle this. It has learned in the millions of years to store the right amount of water, gathered on the right moments and in the right quantities to survive. Well here it is. The resilient tree. Resilient to draught. When there is not that much of water, it is wise to do so, store it in yourself. Very wise. In fact the only way.

What about you in this world? Are you smart, strong, fit or resilient? Learn these lessons. Amend your properties to that what the environment demands from you, not the other way around. It is about deep lessons from Darwin. Reread him. Just fit. Learn from the Baobab. Take your time, of course, but prepare yourself as soon as possible. It is the lessons of all life on earth. The world is changing. Be the fittest! Store what you need to be resilient.

Dutch Design

Kruf, J.P. (2018). Dutch Design.

Het lijken de penseelstreken van bijvoorbeeld één van de Hollandse meesters, zoals Jan Davidsz. de Heem. Dat zijn het eigenlijk ook, maar dan anders, ingebouwd in het DNA. Een vorm van Dutch Design.

De breekbaarheid en schoonheid van deze tulpen heb ik geprobeerd te schrijven met licht. Gesteund door het groen onder hen, is er de weg naar boven. Sans retouche, om de oorspronkelijkheid ervan niet aan te raken.

Re-engineering public governance

Kruf, J.P. (2006). Sunset in the Amazon. Brazil.

The article in The New York Times today, The World’s Largest Tropical Wetland Has Become an Inferno, caught my attention. What to say? What to do? This year, roughly a quarter of the vast Pantanal wetland in Brazil, one of the most biodiverse places on Earth, has burned in wildfires worsened by climate change. What happens to a rich and unique biome when so much is destroyed? As forest ecologist (and human) it cuts through the heart that so much species and biodiversity did get lost.

It is very inconvenient to feel more or less complete powerless to protect. A personal role as a steward is hard to be found. It puzzles me, this immense loss. More so, what I can do? Who has thoughts on this? Or is democracy the process that values the largest stakeholders. Is it just that? If so the romantic idea of a ‘justice by democracy’ has gone. It was a dream scenario. We need to re-engineer our public governance, so it seems. And quickly so.

Romantic Ireland

Kruf, J.P. (2014). Romantic Ireland.

Toen wij – dochterlief Louise en ik – even stopten op onze reis door Ierland was het landschap koud en grijs. Het had de hele dag geregend. De wolken hingen zwaar, maar het was even droog. Kort uit de auto na vele kilometers. Wij keken al uit naar onze volgende pub, in Galway. Met muziek, dans en uiteraard een pint of Guinness. Als door een hogere kracht kwam even de zon door en wierp haar magisch licht over het landschap en ons. Klik. Met dit romantisch beeld op zak, vervolgden wij onze weg. Dankbaar voor dit bijzonder moment.

De mystiek van Venetië

Kruf, J.P. (2004). De mystiek van Venetië.

Weg van het drukke toeristisch pad door Venetië, zocht ik even de rust en de verkoeling van de stad. Ik belandde op een binnenplaatsje aan één van de steegjes in deze mystiek stad. Met alleen het geluid van wat huismussen.

Het was een plek om altijd te blijven, om te genieten van de schoonheid van de gevels en de essentie van de stoep, van de beschutting van de menselijk maat. Ik heb er een half uur gezeten (op een bankje om de hoek) en heb de mystiek van de stad mogen voelen. Stil. Als een mantra, als een loutering.

Het bosberaad

Kruf, J.P. (2014). Het Bosberaad. 

Dit groepje bomen is over van wat eens een groot en vooral wijs bos was. Zij zijn de laatst overgeblevenen. Het is dit bosberaad, dat mijn aandacht trok. Zij spraken over hoe zij nu definitief het pad terug wilden vinden. Ik liep even naast Frodo en Sam…

“As they listened, they began to understand the lives of the Forest, apart from themselves, indeed to feel themselves as the strangers where all other things were at home. […] Tom’s words laid bare the hearts of trees and their thoughts, which were dark and strange, and filled with a hatred of things that go free upon the earth, gnawing, biting, breaking, hacking, burning: destroyers and usurpers. It was not called the Old Forest without reason, for it was indeed ancient, a survivor of vast forgotten woods; and in there lived yet, ageing no quicker than the hills, the fathers of the fathers of trees, remembering times when they were lords. The countless years had filled them with pride and rooted wisdom, and with malice.” – Tolkien (1954).

 

Het perspectief van de woestijn

Kruf, J.P. (2003). Het perspectief van de woestijn. Namibië, Sossusvlei.

Als het spannend wordt, worden de scenarioanalyses opnieuw van stal gehaald. Zij zijn zo oud als de weg naar Rome. De populariteit ervan indiceert dat er iets aan de hand is, dat de bestaande beleidscycli blijkbaar niet meer functioneren. Publieke organisaties en hun koepels, met een select clubje van adviesbureaus slaan thans de trom van dit ‘nieuwe’ denken met bijbehorende modellen, sessies en programma’s. Wij willen en moeten weer over de horizon kunnen heenkijken, verder en als het even kan in back to the future-stijl.

Er zijn twee mogelijkheden, wij gaan het zelf allemaal bedenken – elke gemeente en provincie voor zich -, of wij hanteren interpolaties van bestaande kennis en ervaringen die wereldwijd verzameld zijn. Het eerste is een te lange en daarmee te langzame weg, Er is niet veel tijd. De tweede is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Waar zijn deze exact te vinden? Zijn de data betrouwbaar, van wie zijn zij het eigendom, wat is het verdienmodel?

Is er ergens een kennisbank met hoogwaardige en gecureerde kennis over de staat van mijn stad?

Waar zijn de experts die iets zinnigs kunnen zeggen over wat mogelijke scenario’s kunnen zijn als wij zo doorgaan of ook als wij plotseling ons gedrag veranderen? Meteorologen? Zou kunnen. Controllers, accountants of auditors? Zeker niet, zij kijken met name naar waar wij vandaan komen en weten ook niet waar wij naar toegaan. Burgemeesters, wethouders, gemeentesecretarissen, ministers, gedeputeerden? Allemaal druk, druk, druk met de eigen portefeuille, positie of agenda. Of wetenschappers wellicht? Maar welke dan en welke zeker niet? Strategen en beleidsmakers. Ja, zou kunnen. Maar krijgen zij voldoende ruimte van hun politiek gestuurde of sturende bestuurders?

Dit wordt een zoektocht op zich, naar hoe het werkelijk is in de leefwereld, want kennis hoe het zou kunnen of moeten – vaak ontwikkeld in de systeemwereld – is in de praktijk niet echt bruikbaar. Waar vinden wij de kennis met betrekking tot perspectieven en scenario’s van buiten de kloostermuren, van buiten onze eigen stadswallen? Ik weet er één in elk geval: David Attenborough, die het aandurft om scenario’s te beschrijven.

Ik weet dat de Secretario del Ayuntamiento de València mij 12 jaar vertelde dat de zomers in zijn stad al decennialang warmer en warmer werden (“Muy caliente!”), dat de watervoorraden voor inwoners en bedrijven steeds meer onder druk kwamen, het leven in de stad daarom meer en meer precair aan het worden was, Hij vond, dat significante oprukking van de woestijn toch echt een scenario voor Valencia was, één om terdege rekening mee te houden en om op in te gaan spelen.

Sprekend over resilience van de stad Valencia: “Het is het aan de ingenieurs, sociologen, antropologen en bestuurskundigen om in een onderling hechte samenwerking daadwerkelijk dit scenario te vermijden”, zo was zijn betoog en hij vervolgde “alleen een integrale benadering zal succesvol kunnen zijn.” Ik denk wijze woorden, omdat regeren immers vooruitzien is. De woestijn is mooi, maar niet een gewild perspectief voor een prachtige stad als Valencia.

State of the World’s Plants and Fungi

Kruf, J.P. (2019). Klaproos. Halsteren.

Het 2020 rapport State of the World’s Plants and Fungi door Royal Botanic Gardens Kew is adembenemend om te lezen. Zelfs een ecoloog als ik ervaar bij het lezen de huidige rijkdom van moeder Aarde en voel hoe de natuur zich in al haar diversiteit en rijkdom heeft ontwikkeld. Het rapport neemt je mee.

Dit gerenommeerd instituut komt in coördinatie met 97 andere instellingen in 42 landen tot de ontluisterende conclusie hoe snel en ingrijpend de neergang van de biodiversiteit gaat. Data zijn samengebracht. Er ontstaat informatie.

Tegelijkertijd zijn er in het rapport veel handvatten om te verbeteren en te stutten. Er zijn ook talrijke aanwijzingen wat wij nog kunnen leren van deze twee Koninkrijken, die van de planten en die van de schimmels. Wat dat zijn het, taxonomisch formeel, letterlijk, en zeker ook figuurlijk, symbolisch. Wij wonen niet in die Koninkrijken, de mens is gast, dus even dimmen zou wijs en respectvol zijn.

Een lezenswaardig rapport, niet alleen voor liefhebbers en professionals op het vakgebied, maar eigenlijk voor eenieder die van het leven houdt. Er is immers die berekening van het risico op uitsterven. 40% van de plantensoorten wordt met uitsterven bedreigd. Ondenkbaar eigenlijk, hoe de mens huishoudt en als een olifant door de porseleinkast dendert.  Een must read voor elke publieke leider. Het is daarmee ook voer voor presidenten. Jawel.

De wijze wolken

Kruf, J.P. (2020). De wijze wolken.

De wolken zijn wijs, in velerlei opzicht. Zij wijzen ons vaak de weg, deze Nederlandse bergen (Dutch mountains). Bezongen in vele liederen en hymnen, zoals door Joni Mitchell: ‘it’s clouds illusions I recall’. Op de rug in de duinen. Wat is er mooier dan dit perspectief met rust en reflectie?

Het pad

Kruf, J.P. (2018). Het pad. Posbank.

De Filosofie van het landschap van cultuurfilosoof Ton Lemaire is lezenswaardig. Ik ben dit degelijk werk uit 1970 aan het herlezen. Het heeft mij gevormd in het begrijpen hoe natuur en landschap om ons heen liggen, ook door de tijd heen.

In een tijd van grote dynamiek, waarin wij thans leven, lijkt het vinden van het eigen pad tevens dé tocht die wij moeten afleggen. Een pad van ontdekking naar de natuur, ook onze natuur, en vooral gebaseerd op de eigen waarneming en reflectie. Dit pittoresk plaatje, geschoten op de Posbank, past in de inspiratie van dit boek. Aan de horizon schijnt de zon. Een beeld uit de romantiek.

Zooming out, getting the picture

Kruf, J.P. (2019). Zooming out, getting the picture. Stonehenge Landscape.

One of the crucial skills of public leaders and managers is to be able to get the bigger picture of society, and from there to connect things and to act accordingly. Mayors and city managers among others need to keep the main focus on the bigger picture, while aldermen and directors have their specific discipline, craftsmanship and portfolio. Overview and content go hand in hand, both complementary pieces of the puzzle of public governance. Zooming out is a form of art, necessary to understand the city as an ecosystem. For this art, Alexander von Humboldt and Roelof A.A. Oldeman have been of great inspiration. The ability of zooming out is the essential skill for true knowledge, they say. Two quotes.

Naturalist, explorer and geographer Alexander von Humboldt (1856) concluded that zooming out leads to more overview and offers the possibility to interconnect things (and even sciences). Von Humboldt gave guidance on the relation between ecosystems and abiotic factors. At the beginning of the 19th century, he came to this fascinating conclusion, actually revolutionary for that time.

“Physical geography…, elevated to a higher point of view, … embraces the sphere of organic life…”. – Humboldt (1856).

He saw the connection between the life in the ecosystems and the constraints of soil, water, energy and climate. Nobody before him had done this. Also in cities these connections between in fact habitats and communities are all over the place. So we can learn here from the discoveries of Von Humboldt.

“The principle impulse by which I was directed was the earnest endeavour to comprehend the phenomena of physical objects in their general connection, and to represent nature as one great whole, moved and animated by internal forces. Without an earnest striving to attain to a knowledge of special branches of study, all attempts to give a grand and general view of the universe would be nothing more than vain illusion.” – Von Humboldt (1856)

Connection between sciences seems to be necessary to find the real answers. It is about the ability of sharpening one’s view from different angles and principles. Oldeman et al. (1990) underlined, in cross-border studies of forests, the need for such an holistic approach in diagnosis. He always encouraged, within the fragmented landscape of sciences, the necessity to cross the by individual universities so heavily guarded boundaries. For most of the city challenges, the process of policy making and service delivery needs to be based on a cross-border view, to come to well-founded decisions.

“The group that was responsible for the forest components theme decided to accelerate the process by starting an ambitious project, the writing of a common book. There is no way in which cooperation can be stimulated better, but this way has to be learned and practised too. The result is now before you. The book is not yet ideal in our opinion because it still contains too many traces of the old University tradition of researchers working, each apart, on such narrow subjects as they know best.

This way of executing the research of course is necessary to reach sufficient depth. But it carries the risk of loss of vision of the whole system, parts of which are studied. Still a little bit unbalanced, but on its way to improve along lines that are more clear now, this presentation in a pluridisciplinary way is a first step, however, to overcome both the limits of individual researchers and the shallowness of groups. We trust, however, that it is exactly this wrestling with integration of broad views versus the deepening of restricted views that may be as interesting to the reader as the facts, figures, conclusions and hypotheses on forests and their components which are presented in the following pages.” – Oldeman et al. (1990)

Von Humboldt and Oldeman are inspiring in this cross-scientific and pluridisciplinary discovery. Zooming out is crucial to get the picture.

Bibliography
Humboldt, Alexander von (1856). Kosmos: A Sketch of a Physical Description of the Universe, Volume 1. New York: Harper & Brothers Publishers. 406 pp.

Oldeman, R.A.A., P. Schmidt and E.J.M. Arnolds (1990). Forest components. Wageningen: Aricultural University, 111 pp.

Ecosystem City®