Gezant voor het Klimaat

Kruf, J.P. (2008). Regenbui boven Elba. Piombino, Italië.

Eindelijk, het klimaat heeft een gezant. En wat voor één: John Kerry. Een unieke benoeming, om op zo’n integraal niveau iemand aan te wijzen die gecoördineerd en met doorzettingsmacht en geld aan de slag kan. Ik moest denken aan de boot die in 2008 dapper naar het eiland Elba voer en een zeer zware regenbui trotseerde. Dat zal deze gezant ook moeten zijn, dapper. Er liggen grote uitdagingen voor ons.

Keten van democratie

Kruf, J.P. (2015). Keten.

Het wordt steeds duidelijker, dat democratie een keten is, die begint in het stemhokje, waarbij elke burgers zich mag uitspreken, maar gevolgd wordt door heel wat stapjes om tot een regering te komen. In de Verenigde Staten wordt de keten op dit moment zwaar op de proef gesteld door een president die zijn verlies niet wil nemen. Ongehoord en respectloos naar iedere burger.

Bad leadership

Kruf, J.P. (2010). Rocky Mountain landscape. Canada.

An example of bad leadership. Unprecendented actually in many ways. The New York Times on 16/11: “The Trump administration on Monday announced that it would begin the formal process of selling leases to oil companies in a last-minute push to achieve its long-sought goal of allowing oil and gas drilling in the Arctic National Wildlife Refuge in Alaska. ”

On 17/11 The New York Times gives hope on reversal: “…the leases may never be issued, legal and other experts said Tuesday. The leases would face strong and likely insurmountable headwinds from two directions: the incoming Biden administration and the courts, they said.”

Thermiek

Kruf, J.P. (2019). Thermiek.

Vleugels open, beetje navigeren en surfen op de luchtstroom. Wel relaxed. Tussen Dover en Calais legde ik deze meeuw vast. In tijden van Covid-19 wijzigen de figuurlijke luchtstromen rondom elk van ons. Ik laat mij nu inspireren door deze meeuw om mijn thermiek te ontdekken.

De Dag van de Stad

Kruf, J.P. (2006). Smart City, Peru, Machu Picchu.

Volgende week maandag is De Dag van de Stad. Lijnen worden samengebracht, publieke waarden en uitdagingen belicht vanuit diverse functies, perspectieven en lagen van de stad. De dag gaat in mijn ogen over de behoefte aan en de zoektocht naar een meer Integrale en holistische benadering van stedelijke sturing. Ik noem die voor het gemak New City Governance. Een mooie dag in het vooruitzicht.

De New City Governance, so to speak, ligt eigenlijk al jaren voor als thema. Als gemeentesecretaris was er permanent de insteek om belangen van de stad zelve, haar burgers, doelgroepen, maatschappelijke organisaties, politieke partijen en ministeries (bolwerken van segmentatie) af te stemmen en te koppelen.

De benadering vanuit de concepten zoals smart city en city resilience in de afgelopen decennia zijn voorlopers, maar missen de harde componenten van governance, sturing en navigatie. Het is veel inhoud dat voorbij komt. De kern van de overall sturing wordt niet of nauwelijks aangeraakt. De huidige segmentatie en fragmentatie van die sturing vraagt om nieuwe wegen, willen wij verder komen. Er is een doorbraak in het denken nodig.

Deze nieuwe benadering is er dus nog niet, zeker politiek niet, omdat vanuit het perspectief van macht en invloed (cfr. Machiavelli) de feiten inzake kwaliteit en focus van het openbaar bestuur zich anders dan integraal tonen in mijn ogen. Ook wetenschappelijk zijn wij nog niet zover. Het landschap hier is ernstig versnipperd. Er is geen wetenschap die luistert naar de naam civitologie (mijn gedachte, ben ik nu een bedenker?).

De New City Governance van het ecosysteem stad – Ecosystem City® en Civitas Naturalis – staat in de kinderschoenen en is in mijn ogen de grootste uitdaging voor de komend decennia. De toegepaste wetenschap en gedachtenontwikkelingen met betrekking tot de Sustainable Development Goals – met name noem ik SDG 11 (Sustainable Cities and Communities), SDG 16 (Peace, Justice and Strong Institutions) en SDG 17 (Partnerships for the Goals) -bieden uitgangspunten, drivers en handvatten. Het is een proces in ontwikkeling. Het wordt een boeiende ontdekkingstocht.

De implementatie van New City Governance vraagt om de keuze om niet het systeem centraal te stellen, maar de doelgroep, de  kwestie  c.q. het voorliggend vraagstuk. En dat is een spannende. Het vraagt om een paradigma-shift in governance, om een systeemsprong.

Ik moest denken aan de blootgelegde lessen van Machu Picchu, waar dit alles al aanwezig was, maar door de tijd in vergetelheid is geraakt. Ons bezoek in 2006 was werkelijk overweldigend. Als gemeentesecretaris Roosendaal en voormalig directeur Stedelijke Buitenruimte Breda was dit smullen. Ik was er niet meer weg te slaan, om het maar simpel te zeggen. Heb menig boek erover verslonden. Vooral de Lost City of the Incas. The Story of Machu Picchu and its Builders ging er in als koek. Deze stad kende integrale sturing. Machu Picchu, een voorbeeld, een rolmodel.

Een bijzonder dak

Kruf, J.P. (2015). Een bijzonder dak. Antwerpen.

Dit is niet zomaar een dak. Het is een dak dat bescherming biedt tegen hagel, regen en sneeuw, een dak dat de burgers van de stad Antwerpen een bijzondere plek biedt om elkaar te ontmoeten. Droog en veilig.

Een dak dat eronder wekelijks een rijke markt en brede ontmoetingsplaats als hoogtepunt heeft. Het is bijzonder door lichtheid en materiaal, terwijl toch statig en stevig. De constructie met lange kolommen verbindt de hemel met de aarde. Ik kom er graag. Een stukje hemel op aarde.

In de tijden van crises en onzekerheden is het ook metaforisch beschouwd, zoals Vlamingen dat duiden, een heel schoon dak. Architectonisch een kunstwerk.

Op de uitkijk

Gaudí, A. (1906-1912). Centurions. Barcelona, Casa Milà (foto Jack Kruf, 2002)

Deze twee centurions, op het dakterras van Casa Milà in Barcelona, symboliseren voor mij hét gevoel van op de uitkijk staan. Wachters zijn het, gekneed door de handen van Antoni Gaudí. Zij kijken uit over de stad. Zij waken.

Anno 2020 – zeker die op de laatste dagen met de autocratische neigingen van een president – zijn het voor mij de Wachters der Democratie. In tijden van exploderende social media met veel fake news, bizarre beweringen en ongefundeerde aantijgingen door machthebbers, staan zij onbeweeglijk. Zij zijn als een geweten, een vaste waarde, een waarheid. Ode aan deze wachters.

 

Arena der Democratie

Kruf, J.P. (2015). Colloseum. Rome.

De arena der democratie lijkt heropend. De gladiatoren treden per vandaag opnieuw in het strijdperk. Niet in het Colloseum, wel in de arena der Verenigde Staten. Een zaak van levensbelang, zo lijkt het, figuurlijk en nu met Covid-19 ook letterlijk.

In de arena lijkt zich een klassiek duel tussen burger en een zittende machthebber met kornuiten en stromannen te ontpoppen. Een strijdperk om alert op te zijn, omdat grondregels met voeten worden getreden. Na één dag vreugde is de sfeer omgeslagen. Zolang de principes der democratie het speelveld bepalen, komt het goed. De geschiedenis heeft geleerd, dat het anders kan aflopen. Macht kan vreemde dingen doen met mensen, weten wij. Ik ben er niet gerust op, als ik eerlijk ben.

Machinekamer Democratie

Kruf, J.P. (2015). Machinekamer Democratie.

Het is een nobele gedachte, democratie, maar niet zo eenvoudig in haar werking zoals de principes doen vermoeden. Er zijn vele hendels, verbindingen en palletjes die bepalen hoe een eenvoudige en eerlijke keuze van burgers kan uitwerken in het politieke spectrum van macht en invloed. Wij wachten met spanning af, hoe de machine zich in werking zet.

Duurzaam huis

Kruf, J.P. (2005). Casa Sostenible. Consuegra, Castilla–La Mancha.

Dit is mijn droomhuis. Een duurzaam huis, verbonden met en gebaseerd op de wetten van Moeder Natuur. Binnen van alle gemakken voorzien. Eigen baas, geen maandelijkse meters die moeten worden afgelezen. De wind voorziet ons direct van wat wij nodig hebben. Heerlijk, eigen brood bakken.

De Blauwe Trap

Kruf, J.P. (2015). De Blauwe Trap. Heusden.

Deze trap is om op te klimmen, om meer overzicht over het landschap te verkrijgen, over dat van de samenhang mens, samenleving en natuur. Blauw is de kleur van de overheid, het is de trap van de overheid, De Blauwe Trap in het jargon. Hij is er om de brug van het schip op te klimmen teneinde optimaal te kunnen te observeren, te oriënteren, te beslissen en te handelen (met dank aan John Boyd).

Deze trap is er voor elke bestuurder, manager en medewerker die begaan is met het publieke domein, teneinde overzicht te verkrijgen, koers te bepalen of te houden, om scherp aan de wind te zeilen, kortom om te navigeren. Het is een trap om op te klimmen. Ode aan De Blauwe Trap.

Bridging the gap

Kruf, J.P. (2019). Bridging the gap. Zeelandbrug.

In tijden van crisis, is het bouwen van bruggen belangrijk, cruciaal zelfs. Als ik de koppen van de kranten lees, gaat het over respect, waardigheid, gemeenschapszin, zorg voor elkaar, betrouwbaarheid, verbinding, democratie, gelijkheid, broederschap en leiderschap. Het is er niet overal, verre van zelfs, en is het gat dat overbrugd moet worden soms zo groot, dat je de andere kant niet of nauwelijks kunt zien.

De 5022 meter lange Zeelandbrug over de Oosterschelde als nieuwe metafoor voor deze gewenste maatschappelijke infrastructuur is zo gek nog niet. Immers, soms valt er nogal wat te overbruggen. De toekomst is toch aan de ingenieurs denk ik dan maar: ‘Gezocht: social engineers for bridging the gap’.

Publieke Waarde

Kruf, J.P. (2015). Publieke Waarde. Milaan, Wereldtentoonstelling.

Is er nog publieke waarde? Of is dit fake dan wel onderdeel van een complot geworden? De stroom van feiten over dat laatste zwelt aan. Dat dan weer wel. Alertheid geboden. Voeten op de grond, samen. John Benington en Mark Moore helpen met hun wijze woorden en gedegen analyses.

Zij definiëren in 2011 publieke waarde als volgt, vertaald: “De waarde die de overheid creëert door haar burgers en die burgers zelf waarderen, welbegrepen niet simpel als wat het publiek het meest waardeert maar wat de meeste waarde toevoegt aan het publieke domein”.

Dat laatste, onze gezamenlijke leefruimte, straat, plein, park, stad of natuur met daarin liefde, geborgenheid, geluk en veiligheid is wat ons allen bindt. Pak het vast en kijk ernaar. Adem in, adem uit. En laat het niet vallen! Anders komt publiek risico (Kruf, 2012) in beeld, evident, gedefinieerd als mogelijke schade aan of afwijking van beoogde publieke waarde.

Bedenk de woorden van dichter Lucebert (1974)  in zijn gedicht ‘De zeer oude zingt’: “Alles van waarde is weerloos”. Een zin die meer betekenis heeft gekregen door zijn in 2018 ontdekte (en door velen zeer bekritiseerde) eigen denken en handelen.

Bibliografie

Benington, J. and Moore, Mark H. (2011). Public Value: Theory & Practice. Palgrave MacMillan. Link

Kruf, J.P. (2012). Publieke waarden en risico’s: over definities en Robin Hood. Uit: Publiek Risico: Essays: pp.116-122. Breda: Governance Connect. Link

Lucebert (1974). Verzamelde gedichten. Amsterdam: De Bezige Bij. Link editie 2018

Route 66

Kruf, J.P. (2003). Route 66. Namibia.

Vanaf hier en nu is het Route 66: avontuur, antenne en afstanden. Of ook zes maal 11, het getal van het feest der omkering en reflectie. Mooie combinatie. Voorwaarts!

My Landscape

Kruf, J.P. (2005). My Landscape. Scotland.

My Landscape, taken in 2005 in Scotland on the road with my girls, is full of mental layers and personal reflections of that time. The colour palette is natural with the brown fields, the grey clouds, the misty mountains on the far horizon and the small boat with a man on the lake. It still feels like a painting inspired by the philosophy of landscape.

Oriëntatie

Kruf, J.P. (2019). Oriëntatie.

Het moet gezegd. De stroom aan berichten, artikelen en boeken over ‘de toestand in de wereld’ is immens. Een brandkraan die wagenwijd openstaat, 24/7. Oriëntatie lijkt een kunst op zich te worden. Waar staan wij? Waar sta ik? Wat is er gaande? Wat is waardevol? Wat niet? Hoe bepaal ik mijn positie? Hoe kan ik groeien, overleven, liefhebben?

Het voelde, rondlopend in deze immense wereldbibliotheek, even alsof ik was losgelaten in het gebouw op bovenstaande foto. Een gebouw waar ik geblinddoekt was heen gevoerd, blinddoek af en de oriëntatie-vraag kreeg voorgelegd. Tja… een gebouw, waar hard wordt gewerkt, zo lijkt het, de metalen klanken in de verte klinken, vreemd en onbestemd. Hier wordt iets bijzonders geproduceerd, dacht ik, maar wat? Geen geuren die helpen. Met een dergelijk fantastisch construct moet het wel over kwaliteit gaan, maar welke en waarvan?` Waarvoor en met welk doel zijn deze ruimten ontworpen? Ik weet niet waar ik ben, elke oriëntatie op plaats en tijd is weg. Het licht kan helpen, dacht ik, maar het is praktisch ontdaan van elke kleur.

Het was even of Franz Kafka naast mij stond of dat ik op reis was met Isaac Asimov op één van zijn avonturen. Het was alsof ik in een kelder van een gebouw was beland, waarvan ik de functie niet weet, alsof ik mij ergens in een grote draaiende motor van een auto bevond, waarvan ik niet weet welke richting de bestuurder in gedachten heeft, wie de bestuurder is, waar de reis heengaat en wie er in de auto zitten.

Dat was ook het gevoel vannacht én vanmiddag. De behoefte aan oriëntatie. Enerzijds het debat tussen twee presidentskandidaten. Het toonde twee totaal verschillende wereldopvattingen, met geheel andere netwerken van mensen, belangen, principes, verdienmodellen en organisaties erachter en eronder. Het duel op leven en dood tussen twee volksstammen. Anderzijds het gevoel van het EU-besluit vandaag vóór het nieuwe landbouwbeleid met veel van de commerciële waarden van de oude economie in tact, waarbij natuurontwrichting niet wordt ontzien of is gezekerd, waarbij innovatie zo zacht is als boter. Er waren toch de nobele en strakke gedachten van de Green Deal! Of was er toch geen deal? Of niet? Kraakt de democratie – gebaseerd op individuele belangen, voorkeuren en keuzes van burgers – nu in haar voegen als het mogelijk is en relatief eenvoudig om grondwaarden en grondrechten – in constitutionele  zin – te schenden? Of is dit het? Oriëntatie is het woord.

Ik laat mijn intuïtie, mijn binnenste ik spreken bij de oriëntatie op de voorliggende standpunten en gemaakte keuzes. De aarde is toch echt de enige weg. Piketpaal. Publiek is als het erop aankomt beter dan privaat. Of beter: publiek-inclusief privaat, publiek als kader voor privaat. De ziel is de basis voor oriëntatie.