Horizon

Kruf, J.P. (2015). Horizon.

Wij leven in een tijd, zo bedacht ik mij, waar de horizon wederom belangrijk wordt. Een renaissance van de einder, waar het leven is zoals wij dat ons voelen en bedenken. Varend met de veerpontjes door Nederland, de grote rivieren kruisend, weg van de gebaande paden, de virussen, het klimaat en de strakke kerven van social media. Weer terug in het landschap. Thuis. Met Marsman in de ziel.

Herinnering aan Holland

Denkend aan Holland
zie ik breede rivieren
traag door oneindig
laagland gaan,
rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan;
en in de geweldige
ruimte verzonken
de boerderijen
verspreid door het land,
boomgroepen, dorpen,
geknotte torens,
kerken en olmen
in een grootsch verband.
de lucht hangt er laag
en de zon wordt er langzaam
in grijze veelkleurige
dampen gesmoord,
en in alle gewesten
wordt de stem van het water
met zijn eeuwige rampen
gevreesd en gehoord.

Hendrik Marsman, 1936.

Na een verkiezing georganiseerd door Poetry International en de Wereldomroep in 1999 uitgeroepen tot ‘Gedicht van de eeuw’.

Memory of Holland

Thinking of Holland
I picture broad rivers
meandering through
unending lowland:
rows of incredibly
lanky poplars, huge
plumes that linger
at the edge of the world;
in the astounding
distance small-holdings
that recede into space
throughout the country;
clumps of trees, town-lands,
stumpy towers, churches
and elms that contribute
to the grand design;
a low sky, and the sun
smothering slowly in mists, pearl-gray,
mother-of-pearl;
and in every county
the water ’s warning
of more catastrophes
heard and heeded.

Translated by Irish poet Michael Longley.

The Ferris Wheel of Governance

Kruf, J.P. (2019) Ferris Wheel. Dubai.

The Ferris wheel of governance is indicating that we migrate at a swift pace from the crisis management modus to ‘normal’ management and governance. Democracy re-installs itself after months of Covid-19 crisis management. Old patterns return. The flow and the collective belief vanishes rapidly and the communal obedience of the people is replaced by daily traffic between opposition leaders, governors and citizens.

With one single blow Racism has replaced Corona. I thought. But not quite so though. In the debate today between the mayor of Amsterdam and the elected council – about the fact that she did not enforce the 1.5 meter in an anti-racism demonstration – shows that the wheel is turning. Who is right? I cannot say, but the fact that both worlds meet and spend hours and hours to battle each other with arguments is enough proof for this dilemma. We’re back again where we were before, for sure. The turning of the ferris wheel shows us again the old dilemma’s we are facing and segmentation in politics. At the same time it is about the balancing act of democracy.

On this quiet evening at home, I remembered – as a contrast with the harsh debate this afternoon in Amsterdam (live on television) – the words It’s cloud’s illusions I recall… of  Joni Mitchell in her song Both sides now (1968). I remember the peaceful time we had last months, not always easy but with elements of quietness and easy news. Joni:

Moons and Junes and ferries wheels
The dizzy dancing way that you feel
As every fairy tale comes real
I’ve looked at love that way

We’re back.

Emily Dickinson

Daguerreotype taken at Mount Holyoke, December 1846 or early 1847; the only authenticated portrait of Emily Dickinson after childhood. © Wikipedia

Reading the book ‘Poems’ by Emily Dickinson. In the preface two of her friends describe how they found, perceived and eventually published (after her death) the poems. The description of their first perception is a poem on its own:

In many cases these verses will seem to the reader like poetry torn up by the roots, with rain and dew and earth still clinging to them, giving a freshness and a fragrance not otherwise to be conveyed.

As if you can feel, taste here poems from here. They are as original as the woman who wrote them. Straight from the Earth and written with the heart.

Inspiring, again and again, to stretch and challenge the openness and the boundaries of my own perception. Emily has a wide range of doors of perception.

Paul Simon and Art Garfunkel wrote the beautiful song The Dangling Conversation and brought the implicit ode to Emily. The lyrics of the song… also a poem:

“…And you read your Emily Dickinson
And I my Robert Frost
And we note our place with book markers
That measure what we’ve lost…”

I am a fan of Emily, forever.

De Dapperstraat

Natuur is voor tevredenen of legen.
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant.
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.

Geef mij de grauwe, stedelijke wegen,
De in kaden vastgeklonken waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, omrand
Door zolderramen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.

Dit heb ik bij mijzelve overdacht,
Verregend, op een miezerige morgen,
Domweg gelukkig, in de Dapperstraat.

* Bloem, J.C.1947, gedicht uit bundel: ‘Quiet though sad’

[button color=”blue” font_color=”#ffffff” link=”https://literatuurmuseum.nl/overzichten/activiteiten-tentoonstellingen/pantheon/jc-bloem”]J.C. Bloem[/button]

De golven van 1953

In de vroege ochtend van zondag 1 februari 1953. ANWB-man Ad Kruf: “Haast machteloos maar met man en macht
Vechten tegen de muur van water En speuren over de eindeloze en zacht deinende vlakte”

Het koor zingt de gierende wind
Bij de namen van hen die verdronken
De burgemeester spreekt uit zijn hart
– Het is plots doodstil nu –
Zo direct en verbindt de zielen
Van hen die zijn met hen die waren

Staat achterin de kerk
Het meisje dat alles verloor
Die nacht haar familie zag vergaan in de grijze golven
Dichtbij de foto van een vroeger thuis

De dijkgraaf duidt de oude dijken
De onzekere veiligheid van toen en
Nog steeds. Het verdriet rijkt verder
Dan de witte bloemen op de grijze graven
Stil zijn zij, nog steeds, in de stromende regen

In de gestolde golven van die nacht
Rent nog steeds langs de huizen de jongen
Waarschuwend in de nacht
De brandweerman die toch na uren
Het kind uit zijn armen heeft moeten laten

In de stilte van een gedicht weerklinken
De angstige kreten in de gierende storm
In de verte de beelden ook
Van de redders die alles doen

Haast machteloos maar met man en macht
Vechten tegen de muur van water
En speuren over de eindeloze en zacht deinende vlakte
Van zestig jaar die samenvallen op deze dag

Halsteren 1 februari 2013
Jack P. Kruf