De goede voorouder

Lange termijn denken voor een korte termijn wereld
Onder alle grote problemen waar de wereld mee worstelt, ligt één kraakheldere oorzaak: we denken alleen aan de korte termijn. In dit urgente en praktische filosofieboek De goede voorouder breekt bestsellerauteur Roman Krznaric het debat hierover open. Hij beschrijft de geschiedenis van dit kortetermijndenken en schetst hoe we verder kunnen kijken dan onze eigen generatie lang is. Krznaric beschrijft een nieuwe manier.

De grote problemen van onze tijd gaan allemaal terug op één ding: we denken alleen aan de korte termijn. Dat denken koloniseert de toekomst. Je ziet het in het bedrijfsleven, de politiek en het persoonlijk leven. Zo ontstaat steeds meer ongelijkheid tussen bevolkingsgroepen en nemen existentiële dreigingen toe. We staan aan de rand van de afgrond.

Toch is er hoop, volgens Roman Krznaric. Om goede voorouders te worden moeten we onder meer onze economie en politiek radicaal omvormen – een enorme opgave. Maar onder die ambitieuze doelen ligt iets wat we zelf kunnen doen: onze kortzichtigheid inruilen voor langetermijndenken. Krznaric onthult zes praktische manieren om onze hersenen hierin bij te scholen. Dan verschuiven we de loyaliteit van onze eigen generatie naar de hele mensheid, en kunnen we onze planeet en onze toekomst redden. De belangrijkste vraag die we onszelf moeten stellen is: ‘Zijn we een goede voorouder?’.

De originele editie The Good Ancestor: How to Think Long-Term in a Short-Term World vind je terug op de website van de auteur en bevat achtergrondinformatie, indexes en videomateriaal.

Bibliografie
Krznaric, R. (2020) The Good Ancestor: How to Think Long-Term in a Short-Term World. New York: The Experiment. Link

Krznaric, R. (2021) De goede voorouder: Lange termijn denken voor een korte termijn wereld. Utrecht: VBK Media | Uitgeverij Ten Have. Link

De Oriënt Express

Poster van de Oriënt-Express 1888.

Het verhaal van de Oriënt Express*. Zij kan dienen als een krachtige beeldspraak voor de nieuwe architectuur van publiek risicomanagement, zeker als het gaat om het ontwerp, de inrichting en het management van majeure vraagstukken.

Het concept blinkt uit in eenvoud en verbinding. Het is een all-in one: trein, reis, prijs én tracé. Bovendien met unique selling points: “Service Rapide,  Sans Changement de Voitures et Sans Passeport entre…”

Het is mijn gedachte: elk van de grote opgaven die begin 2021 voor ons liggen te gaan beschouwen als een Oriënt Express is de idee. De eerste trein reed in 1883 tussen London en Istanboel en was het initiatief van een ingenieur George Nagelmackers. Een baanbrekend concept, dat nu ook van toepassing kan zijn voor de lange reizen.

Hij had er de Nobelprijs voor Governance voor kunnen krijgen, maar die bestond toen nog niet. In het versnipperd Europa met staatjes en koninkrijken was elke kilometer van dat traject uit-onderhandeld met overheden, grondeigenaren, treinmaatschappijen, banken, beleggers en particuliere bedrijven.

Dat éne treinkaartje was administratief opgeknipt met toeslagen, verrekeningen en verdienmodellen voor elke kilometer. Een halve kapel vol met contracten, financieringsconstructen en overeenkomsten was nodig om deze reis mogelijk te maken.  Ook de locomotieven, de stations die aangedaan moesten worden, de diversiteit aan spoorbreedtes, landschappen, bergen, rivieren en dalen en de te verwachten weersomstandigheden.

Welnu in 2021 stappen wij opnieuw op. Een reis tussen nu (fossiele energie) naar 2050 (duurzame energie). Een reis van een generatie. Op weg naar een leefbare wereld voor mijn kleinkinderen Sam, Sebas en Equoia. Zo concreet en simpel is het. Ik heb mijn eerste Legotrein al gekocht, om te oefenen… met hen natuurlijk…

Wie wordt de nieuwe George Nagelmackers van de Energietransitie of van de Circulaire Economie? Allemaal en tegelijkertijd verkennen, sleuren, sleutelen, bouwen en onderhandelen kan niet. Coördinatie is nodig. 

In het concept van de Oriënt Express liggen de verbindingen naar de nieuwe zo gewenste systeemsturing besloten. Het herbergt de contouren van een nieuwe aanpak.

*Deel afscheidslezing te Breda op 19 maart 2021 door Jack Kruf.

Het kraakt en het piept

In de historie van Nederland is dit toch een bijzonder moment. Wij, rijk land, staan er financieel helemaal niet zo goed voor. Gemeenten raken in de problemen. De redenen zijn ook indrukwekkend. Kern: overheden schuiven elkaar taken toe en brengen elkaar daarmee financieel in de problemen. Die ene overheid is een fictie, zo blijkt.

De multi-level governance, ooit geïntroduceerd als het ei van Columbus, is niet werkend. Vanuit mijn internationale contacten weet ik, dat het naar ‘beneden’ duwen van bezuinigingen van regeringen naar gemeenten een patroon is dat in heel Europa voorkomt en de laatste 20 jaar gebruik is geworden.

Het rapport van BMC voor VNG spreekt boekdelen. De genoemde fysieke risico’s voor de nabije toekomst echoën die van het Global Risks Report 2021 en maken dat zij dichtbij komen:

  • Nationale belangen onvoldoende geborgd in lokaal ruimtelijk beleid.
  • Schadelijke gevolgen voor mens, dier en plant als gevolg van (slechte) luchtkwaliteit, calamiteiten, verkeers(on)veiligheid.
  • Toenemende bezuinigingen door verminderd gevoel van eigenaarschap door afstand.
  • Bijdrage Klimaatakkoord (CO2-doelstellingen e.d.) niet gerealiseerd.
  • Vertraagde planvorming, onvoldoende afgestemd.
  • Oplopende kosten voor inzet van kennis (te weinig gedeeld).
  • Afnemend draagvlak voor besluiten.
  • Afnemende ruimtelijke kwaliteit en leefbaarheid stedelijk en landelijk gebied.
  • Woningbouwdoelstelling niet gerealiseerd en lange wachtlijsten huurwoningen.
  • Dienstverlenende rol (vergunningverlening) onder druk (snelheid en kwaliteit).
  • Afnemend draagvlak voor besluiten.

Deze beelden herhalen zich al jaren en het wiel draait dieper en dieper in het zand. De politiek lijkt maar te willen blijven stapelen en raakt meer en meer losgezongen van een werkelijkheid die realiseerbaar en haalbaar is, qua capaciteit, kennis, mensen en financiën.

Omdat wij in een democratisch bestel leven is het dus de hoogste tijd om bestuurders te kiezen die oog hebben voor realiteitszin en vooral beschikken over organiserend vermogen. De som van onze overheden komt meer en meer in de problemen, en wij weten, dat leidt tot ontwrichting. Lees het rapport.

De boom en het rizoom

Dit essay De boom en het rizoom handelt over een zoektocht naar het begrip van het eigen systeem van menselijk handelen. Samenleving enerzijds, overheid anderzijds, hun werking en rollen worden bekeken en als het ware ‘afgetast’ in het licht van onderdelen van het natuurlijke ecosysteem. Het gekozen vertrekpunt wordt daarbij gedaan dat de samenleving een rizoom is en de bureaucratie een boom.

Van der Steen et al. (2010, p. 3): “Een toenemend aantal problemen en vraagstukken waarvoor de overheid zich geplaatst ziet – of verantwoordelijk wordt gehouden – heeft het karakter van een ‘netwerkprobleem’: een groot aantal partijen is betrokken, met uiteenlopende waarden, visies en belangen, met een fragmentatie van macht en verantwoordelijkheid, zonder dat er één actor is die eigenstandig tot een oplossende interventie kan komen…

Van het openbaar bestuur, en van bestuurders, wordt verwacht dat zij er in slagen om op complexe dossiers voortgang te boeken en tot succesvolle interventie komen. De vraag is dan hoe, gegeven de complexiteit van de problematiek, overheidsorganisaties toch tot ‘beleidsrealisatie’ kunnen komen…

De zoektocht in dit essay is er vervolgens op gericht om sturingsprincipes te formuleren die wel passen in het contingentieprincipe en om daarbij ook weer te geven hoe dat organisatorisch in structuren en competenties invulling kan krijgen. Dat is temeer relevant, omdat wij tevens betogen dat het merendeel van de werkelijk knellende problematiek zich in dit deel van de samenleving bevindt: de meest urgente en knellende problemen zijn netwerkproblemen. De meest belangrijke en noodzakelijke sturing is netwerksturing.”

Op pagina 10 formuleren de auteurs: “Een rizoom is in letterlijke zin een veelal horizontaal vertakte wortelstructuur, die niet te herleiden is tot één hoofdtak of tot één plant aan de oppervlakte, maar bestaat uit ondergronds voortwoekerende worteltakken waartussen steeds nieuwe verbindingen kunnen ontstaan”, op pagina 11 gevolgd door: “Als we de samenleving voorstellen als een rizoom, begrijpen we hoe lastig het is voor overheden om samenlevingen te sturen of te ontwerpen. Ook begrijpen we dat een samenleving als een rizoom in staat is allerlei spontane verbindingen tot stand te brengen – aan de ene kant mooie innovaties op de arbeidsmarkt, maar aan de andere kant ook minder aangename ontwikkelingen zoals cybercrime of hedendaags terrorisme. Een samenleving is niet ontworpen, is geen organisatie, is niet logisch opgebouwd, is geen orgaan.”

Het essay is in mijn ogen, ik spreek als Wagenings bosecoloog, een vorm van beeldspraak die helpt om de complexiteit van de samenleving te beseffen, maar waarbij van vanuit principieel ecologisch oogpunt, met andere woorden vanuit het perspectief van het natuurlijk ecosysteem zelve de onderbouwing van de aannames van die beeldspraak wordt gemist. Met andere woorden, beschouwd vanuit de fundamentele wetenschap van de bosecologie, wellicht ook vanuit de trotse ‘persona’ van het bos zelve, is de onderbouwing van de gebruikte metaforen boom en rizoom een zaak voor nadere studie.

Interessant, dat moet gezegd, in dit betoog zijn de door de auteurs zelf gedefinieerde en geciteerde metaforen en daarbij gelegde associaties, met name omdat de verbinding met de natuur wordt gezocht als verklaring waarom zaken in de (openbare) besturing van de samenleving lopen zoals zij lopen.

Deze publicatie is één van die schaarse maar memorabele momenten in mijn ogen, waarin de bestuurskunde eindelijk lijkt terug te willen keren op het nest van waaruit zij ooit is uitgevlogen – op zoek naar vragen die zij maar niet beantwoord krijgt in de zoektocht naar de Heilige Graal van goed bestuur -, namelijk dat van de ecologie, van de wereld van Charles Darwin, Alexander von Humboldt, John Muir, Roelof Oldeman en Edward Wilson. De vraag evenwel is óf zij en, indien ja, onder andere welke condities en aannames de bestuurskunde wordt toegelaten. Dat wordt toch spannend, omdat zij op onderdelen vervreemd is geraakt van het ecosystemisch aspect van openbare besturing. Het essay illustreert de eerste tekenen van inzichten en verlangens hiertoe. Dat is mooi.

Dit voortreffelijke en frisse essay ademt impliciet het verlangen uit om terug te willen keren op het nest van haar moederwetenschap, de ecologie, op zoek naar antwoorden. Ik weet niet of de auteurs zich hiervan bewust zijn. Dat geeft ook niet. Het essay opent in elk geval nieuwe deuren voor onderzoek om te begrijpen wie wij zijn en waartoe wij op aarde zijn.

Bibliografie
Steen, M. van der, Peeters, R. en Twist, M. van (2010) Overheidssturing in een Netwerksamenleving. Den Haag: Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer.

Through woven woods

Elvenhome © Jack Kruf

Het gevoel in mijn zoektocht naar die elementen van besturing die openbaar bestuur effectief en succesvol maken, wordt het best verwoord door Tolkien in een passage uit The Lord of the Rings.

Ik heb de afgelopen jaren vele documenten en rapporten tot mij mogen nemen. In de ronde tafels die ik heb mogen leiden en de colleges die ik heb gegeven heb ik bijzondere gesprekken met mensen vanuit het gehele publieke domein gevoerd. Ik meen ik markante patronen te herkennen in de zoektocht naar de Heilige Graal van goede besturing.

Nu ben ik in het proces van verwerking, letterlijk en figuurlijk, en ben opnieuw gaan schrijven, om de gedachten, opgedane wijsheden en de punten nader te verbinden. Alsof ik, gelijk Frodo, in het ontzagwekkende bos van Elvenhome ben beland en de veelheid en rijkdom aan geluiden en beelden over mij heen laat komen om in te laten dalen op hun essentie.

Through woven woods in Elvenhome
She lightly fled on dancing feet,
And left him lonely still to roam
In the silent forest listening.
– J.R.R. Tolkien, The Lord of the Rings.

Global Risks Report 2021

Cover Global Risks Report 2021

De 16e editie van Global Risks Report is gisteravond door het World Economic Forum’s gepubliceerd. Het rapport biedt analyses in de staat van de huidige publieke waarden en de voorliggende risico’s (de schades in de nabije of verdere toekomst). Het is een ontluisterend beeld van het verval waarin wij ons bevinden. Ik zou zeggen: “Houston, we have a problem”.

Het is ook een beeld dat aanzet tot en motiveert om onze rol als rentmeester op te pakken, en wel per direct. Daarbij doen wij er in mijn ogen wijs aan om de manier waarop wij onze publieke sturing hebben georganiseerd opnieuw op de tekentafel te leggen. Het is rijp voor herontwerp. Lees het rapport.

 

12 Nobele Principes

Lorenzetti, A. (1339). The Effects of Good Government. Siena, Sale dei Nove.

De Raad van Europa heeft 12 principes voor goede besturing vastgesteld. Zij dienen als uitgangspunten, randvoorwaarden en richtlijnen bij het effectief handelen in publieke zaken. Het is een nobele set en een aansporing voor elk bestuur en elke organisatie. Het is spannend om te weten waar mechanismen van bijsturing zitten en hoe deze werken, indien niet voldaan wordt aan één of meer van de principes.

De overlevering leert ons dat hiervoor een hoog organiserend vermogen nodig is van de bestuurders en managers die de principes geacht worden te hanteren. Siena werd in de veertiende eeuw – toen een staat, geen stad – erg goed geleid. Persoonlijke kwaliteiten dus. Anders gezegd: Siena kwam tot bloei omdat er goede bestuurders zaten.

Wat was hun geheim, wat hun competenties? Een addendum bij deze principes inzake de noodzakelijke competenties is eigenlijk gewenst. Wij weten: zonder goede mensen, geen succes.

Gezant voor het Klimaat

Kruf, J.P. (2008). Regenbui boven Elba. Piombino, Italië.

Eindelijk, het klimaat heeft een gezant. En wat voor één: John Kerry. Een unieke benoeming, om op zo’n integraal niveau iemand aan te wijzen die gecoördineerd en met doorzettingsmacht en geld aan de slag kan. Ik moest denken aan de boot die in 2008 dapper naar het eiland Elba voer en een zeer zware regenbui trotseerde. Dat zal deze gezant ook moeten zijn, dapper. Er liggen grote uitdagingen voor ons.

Keten van democratie

Kruf, J.P. (2015). Keten.

Het wordt steeds duidelijker, dat democratie een keten is, die begint in het stemhokje, waarbij elke burgers zich mag uitspreken, maar gevolgd wordt door heel wat stapjes om tot een regering te komen. In de Verenigde Staten wordt de keten op dit moment zwaar op de proef gesteld door een president die zijn verlies niet wil nemen. Ongehoord en respectloos naar iedere burger.

25 jaar Risicomanagement

BNG Bank “Medio augustus publiceerden Eric Frank en Jack Kruf het e-book ‘Publiek Risico: Essays’, over de ontwikkeling van publiek risicomanagement in de afgelopen 25 jaar. Deze bloemlezing representeert de zoektocht naar meer kwaliteit van bestuur en management in ruim twee decennia, vanuit het perspectief van de samenstellers.

De bundeling van 75 essays is geschreven door een keur aan auteurs; de twee curatoren zijn aanvullend in kennis en ervaring. In dit interview met Eric Frank en Jack Kruf gaan zij in op de achtergronden van het boek. Beiden benadrukken dat de auteurs van de essays het eigenlijke werk hebben gedaan.

Eric Frank heeft zijn basis liggen in het bankwezen, terwijl Jack Kruf is opgegroeid in het domein van gemeenten en provincies. Complementaire achtergronden dus. Zij beschikken over een aanvullend palet van kennis en ervaring. Frank heeft in het kader van public affairs in en rondom het bankwezen in de publieke sector en bij BNG Bank in het bijzonder veel van doen gehad met besturingsvraagstukken in het algemeen en risicomanagement in het bijzonder.” Lees meer

Arena der Democratie

Kruf, J.P. (2015). Colloseum. Rome.

De arena der democratie lijkt heropend. De gladiatoren treden per vandaag opnieuw in het strijdperk. Niet in het Colloseum, wel in de arena der Verenigde Staten. Een zaak van levensbelang, zo lijkt het, figuurlijk en nu met Covid-19 ook letterlijk.

In de arena lijkt zich een klassiek duel tussen burger en een zittende machthebber met kornuiten en stromannen te ontpoppen. Een strijdperk om alert op te zijn, omdat grondregels met voeten worden getreden. Na één dag vreugde is de sfeer omgeslagen. Zolang de principes der democratie het speelveld bepalen, komt het goed. De geschiedenis heeft geleerd, dat het anders kan aflopen. Macht kan vreemde dingen doen met mensen, weten wij. Ik ben er niet gerust op, als ik eerlijk ben.

Machinekamer Democratie

Kruf, J.P. (2015). Machinekamer Democratie.

Het is een nobele gedachte, democratie, maar niet zo eenvoudig in haar werking zoals de principes doen vermoeden. Er zijn vele hendels, verbindingen en palletjes die bepalen hoe een eenvoudige en eerlijke keuze van burgers kan uitwerken in het politieke spectrum van macht en invloed. Wij wachten met spanning af, hoe de machine zich in werking zet.

25 jaar risicomanagement

@BNG Bank

Bron: BNG Bank

Medio augustus publiceerden Eric Frank en Jack Kruf het e-book ‘Publiek Risico: Essays’, over de ontwikkeling van publiek risicomanagement in de afgelopen 25 jaar. Deze bloemlezing representeert de zoektocht naar meer kwaliteit van bestuur en management in ruim twee decennia, vanuit het perspectief van de samenstellers.

De bundeling van 75 essays is geschreven door een keur aan auteurs; de twee curatoren zijn aanvullend in kennis en ervaring. In dit interview met Eric Frank en Jack Kruf gaan zij in op de achtergronden van het boek. Beiden benadrukken dat de auteurs van de essays het eigenlijke werk hebben gedaan.

Eric Frank heeft zijn basis liggen in het bankwezen, terwijl Jack Kruf is opgegroeid in het domein van gemeenten en provincies. Complementaire achtergronden dus. Zij beschikken over een aanvullend palet van kennis en ervaring. Frank heeft in het kader van public affairs in en rondom het bankwezen in de publieke sector en bij BNG Bank in het bijzonder veel van doen gehad met besturingsvraagstukken in het algemeen en risicomanagement in het bijzonder.

Hij constateerde dat risicomanagement verre van goed is georganiseerd. Kruf heeft als gemeentesecretaris en interimmanager bij gemeenten en provincies gemerkt dat het landschap van raamwerken, methoden en technieken die het bestuur en management kunnen helpen bij het scherp aan de wind zeilen, zeer versnipperd was en eigenlijk nog steeds is. De ervaringen en inzichten vormden in de vorm van het publieke domein, het management van de stad, een soort gemeenschappelijke deler. Waar zit die overlap precies? En wat drijft jullie beiden?

The Risk of Leadership

St. Thomas University.

Jack Kruf

A plea for a new search for modern leadership
Yes, we have our democratic system as a great set of principles and values for good public governance. Public leadership – a term coined  by Professor Peter Young in 2007 –  is embedded in this, at least it should be. You may expect excellent results, because the democratic system traces back to the Greek δημοκρατία 508 BC. From there it developed until now, anno 2017. Considering the state of society and natural ecosystems you may expected more of 2525 year of development. The Global Risks Report 2019 by the World Economic Forum tells the story of how critical the earth condition is. Reading this report I had a flashback to the year 1972 when the Club of Rome presented their first findings.

Not that good
Within the democratic system the results of our public leadership over the years are not that good. More than ever public risks seem to emerge at a faster pace – such as there are disruptions caused by climate change and cybercrime, large scale pollution and poverty, fundamental lack of social cohesion, water shortage and migration issues. Well, what can we say about risk leadership while leadership itself seems to be the risk? We elaborate on this.

Redefinition
Public leadership must be reconsidered against the background of the structural and diminishing trust of citizens in politics and its leadership: “Houston, we have a problem here”. The general feeling is that public leaders do not listen to citizens and companies, are behaving as the ‘elite’, do not act in line with their promises, are not transparant. Factor which is felt making it worse is that they disappear after the governing period 4-6 years and make place for a new wave of fresh politicians with new promises. Most of them seem to act relatively disconnected to the daily life in streets and on squares.

There is the felt by citizens that their leaders generate safety and security. For those who actual invest in cohesion and cooperation and offer protection is respect. Most leaders though work from the complex system of rules and regulations, rather than from the living world of feelings and every day struggles of citizens and companies. From this perspective it is obvious that managing the public values and deviations (read: risk) through leadership – well defined as risk leadership – needs to be redefined. The fact though that leadership itself has become a risk factor for a balanced society in the long term, is therefore worrying. There is this negative feedback mechanism of voting and electing that should work and correct not functioning leaders.

Political risk
So yes, we need leaders that bind us and do not quarrel with their elected councils and political opponents. In the round tables and the European think tank ‘From Global to Local’ has been strongly brought forward by different stakeholders (from public and private sector), the impressions that society itself is on a drift and that the democratic set of tools is running out of control. More involvement of government in the life of citizens is needed now, more than ever. In the (unexpected) outcomes and results of elections and referenda of the last year it more and more becomes evident that politics – according Machiavelli the world of power and influence – is one of the key drivers of public risk itself. Zooming in a bit more here. What is political risk? According to Wikipedia our collective definition is:

Political risk is a type of risk faced by investors, corporations, and governments that political decisions, events, or conditions will significantly affect the profitability of a business actor or the expected value of a given economic action. Political risk can be understood and managed with reasoned foresight and investment… Businesses and even governments may face complications from political decisions – any political change that alters the expected outcome and value of a given economic action by changing the probability of achieving business objectives.

It leads in my opinion to the conclusion that risk leadership needs to be reconsidered, redefined, reinvented or re-engineered. If one of the key aspects in public governance is not or not optimal functioning, then it is legitimate to do so. It is clear from the European  network that many managers express the general feeling from experience (with society, citizens, clients, investors, businesses, NGO’s and media), that the unpredictable working of politics has become a critical factor and express that the system of democracy itself is under stress.

What is leadership if “democracy is the worst form of government, except for all the others.” (Winston Churchill). What is in perspective of the emerging public risks in fact the ability of democracy? Al Gore reflected in ‘Our Choice: Changing the way we think’ (2009) as follows: ”It is now apparent that the climate crisis is posing an unprecedented threat… to our assumptions about the ability of democracy and capitalism to recognize this threat for what it is and respond…”. These doubts among all form the background for a reflection on leadership.

Stewardship
Discussing the major public risks within the European network of public leaders the main concept for leadership that addresses and mitigates in essence is stewardship, not in the religious way but as a form that has a true holistic, caring and protecting, approach. We remember here the great Alexander von Humboldt and his holistic approach over the borders of sciences in the early 19th century. He essential connected sciences and approach and crossed the lines of segmentation of opinions and vies into a true ecological approach of areas and topics. Could his approach be a starting point for a more successful approach of public leadership, connecting vertically detail with headline, strategy with implementation and horizontally all relevant stakeholders. This way of perception could be beneficial and a great asset for modern leaders.

Elaborate a little bit more on Von Humboldt. To be able seeing things as one and interconnected is the capacity of true ‘reflection’ needed, i.e. the capacity zooming out and seeing the larger picture, in connecting the dots. 

Like Alexander von Humboldt did in his 1858 masterwork (Cosmos part I). He for the first time in history connected the different sciences of the living and non-living world. He concluded: “Physical geography…, elevated to a higher point of view, … embraces the sphere of organic life…”. That was a great discovery. On governing cities and regions this reflection can be of great advantage in diagnosing the problem and define actions. Reflection is needed to get the bigger picture of things, people and happenings and to develop a sabbatical and clear view how to lead. It helps leaders getting the bigger picture, see more sharply the connection of elements within the public domain and thereby contribute to better decision making and putting things in perspective.

Change
From my network comes the experience that most of the public risks emerge from firstly lack of reflection capacity by leaders and with that insufficient diagnoses causes ineffective decisions. Only 12% of policies leads to implementation and from this only 25% is effective. Secondly lack of good working interfaces between stakeholders caused by a lack of binding leadership and thirdly by what can be defined as responsible-in-the-end leadership, i.e. stewardship. The last being an ethic that embodies the responsible planning and management of resources.

The concept of Risk Leadership can be possibly enriched with key leader capacities of reflection, connection and stewardship. In my view these can contribute to the reduction of risks, caused by leaders themselves and improve the quality of public and private governance and management in general. 

The initiative of Risk Leadership by the St. Thomas University could not have been timed better in this timeframe of changing paradigms, drifting societies and on a large scale emerging public risks. It is time for change.

*Originally published on the 10th of March, 2017 for St. Thomas University.

St. Thomas University: “The Risk Leadership Initiative is focused on several aspects of modern risk management, but one of our key issues of concern is the challenge of getting organisational leaders to integrate risk management thinking into their overall decision-making frameworks. Since PRIMO has, from the beginning in 2005, been focused on top level leaders we would be interested to hear your views on the problems, opportunities, and challenges of getting risk management included in executive, politician, and director level policy making and policy implementation. Examples of successes would be particularly interesting to us. Jack Kruf: “It is clear from the report that leaders of public and private organisations should play a coordinating and connecting role in a more holistic approach of the risks we are facing. This well written and illustrated report impressively highlights where we find the challenges on our path toward a more balanced society. Sharing knowledge, open dialogue, building trust, good governance, stewardship and leadership.”