Over de zeespiegelstijging

Kruf, J.P. (2013). Dijkpaal 992. Sint-Maartensdijk, Tholen.

Enige tijd geleden was ik op bezoek bij een directeur van een waterschap. Ik vroeg hem wat zijn grootste uitdaging was. “Draagvlak verkrijgen bij de bevolking voor dijkverzwaringen”, zei hij. Ik vroeg hem in hoeverre de feitelijke achterliggende reden om onze dijken te verzwaren, hierbij een rol speelden. Hij antwoordde: “Voor de direct aanwonenden is zo’n project natuurlijk zeer ingrijpend. Bij hen stuit het vaak op tal van bezwaren, begrijpelijk ook. Voor het geheel van bevolking achter de dijk betekent het echter bovenal meer veiligheid. Wat opvalt is dat de zeespiegelstijging als fenomeen niet echt aanwezig is in het debat. Het is toch abstract, weinig tastbaar, vooral niet zichtbaar en gevoelsmatig ver weg.”

Vanuit de eigen ervaring – als gemeentesecretaris, directeur stadsbeheer, interim-manager en strategisch adviseur – constateer ik, dat er diverse onderzoeken, rapporten, getallen en interpretaties rondzweven tussen wetenschappers, politici, bedrijven, burgers, non-profit-organisaties, gemeenten, provincies, ministeries, waterschappen en hun koepelorganisaties. Er is op dit punt echt sprake van verdeeldheid, segmentatie en fragmentatie.

Aan dit gesprek moest ik terugdenken, toen ik gisteren in de editie van 25 september 2020 van Nature de resultaten las van dit gezaghebbend onderzoek – over de gevolgen van de opwarming van de aarde voor de ijsmassa van Antarctica – door Garbe et al. (2020). Deze objectieve en feitelijke kennis zou voortaan een bijdrage kunnen en moeten spelen in de communicatie rondom dijkverzwaringsprojecten en in bredere zin bij de aanpak van watermanagement. Lijkt mij althans. Zonder paniek te zaaien, uiteraard. Duidelijkheid en vooral eerlijkheid duurt het langst.

Ik zeg het in mijn eigen woorden: de eerste 2 graden opwarming van de aarde (ten opzichte van het pre-industrieel tijdperk), leidt tot 1.3 meter/graad zeespiegelstijging. Vanaf 2 tot 6 graden opwarming is de stijging 2.4 meter/graad en daarboven 10 meter/graad. Tot dat alles gesmolten is uiteraard. Antarctica heeft equivalent aan ijsmassa dat overeenkomt met 58 meter zeespiegelstijging. Als dit zo is dan is Groenland al lang gesmolten. Ik meen dat de equivalent van de ijsmassa van Groenland 17 meter is. Dus samen 75 meter. Goed om te weten wat wij moeten conserveren en herstellen.

We staan nu op 1.1 graad opwarming, overeenkomend met circa 1.5 meter zeespiegelstijging. Ook 1.5 meter, net als bij Covid-19. Maar zal toeval zijn. Wat bijzonder is dat de onderzoekers stellen dat het opnieuw aangroeien van het ijs vraagt om een temperatuur van de aarde, die tenminste 1 graad lager ligt dan vóór het pre-industriële tijdperk. En dat lijkt buiten het bereik van de mens te liggen. Alleen de zon kan ons helpen door minder te stralen, liefs tijdelijk. Of wij maken machines die dit kunnen.

Het is goed om te weten wat komen gaat, zeker voor mijn kleinkinderen en hun kleinkinderen. Immers “regeren is vooruitzien”. Niet alleen de reductie van CO2 door een succesvolle energietransitie is wat voorligt als opgave, maar bij de veel besproken en waarschijnlijke scenario’s van 3 à 4 graden opwarming is een zeespiegel die de komende generaties zo’n 8 meter hoger ligt een uitdaging voor onze steden, badplaatsen en havens. Niet alleen bescherming door, maar ook innovatie in ruimtelijke planning en infrastructuur zijn de grote uitdagingen die voorliggen. Bij dijkpaal 992 houd ik voorlopig de wacht.

Bibliografie

Garbe, J., Albrecht, T., Levermann, A. et al. (2020) The hysteresis of the Antarctic Ice Sheet. Nature 585, 538–544. https://doi.org/10.1038/s41586-020-2727-5

The Ferris Wheel of Governance

Kruf, J.P. (2019) Ferris Wheel. Dubai.

The Ferris wheel of governance is indicating that we migrate at a swift pace from the crisis management modus to ‘normal’ management and governance. Democracy re-installs itself after months of Covid-19 crisis management. Old patterns return. The flow and the collective belief vanishes rapidly and the communal obedience of the people is replaced by daily traffic between opposition leaders, governors and citizens.

With one single blow Racism has replaced Corona. I thought. But not quite so though. In the debate today between the mayor of Amsterdam and the elected council – about the fact that she did not enforce the 1.5 meter in an anti-racism demonstration – shows that the wheel is turning. Who is right? I cannot say, but the fact that both worlds meet and spend hours and hours to battle each other with arguments is enough proof for this dilemma. We’re back again where we were before, for sure. The turning of the ferris wheel shows us again the old dilemma’s we are facing and segmentation in politics. At the same time it is about the balancing act of democracy.

On this quiet evening at home, I remembered – as a contrast with the harsh debate this afternoon in Amsterdam (live on television) – the words It’s cloud’s illusions I recall… of  Joni Mitchell in her song Both sides now (1968). I remember the peaceful time we had last months, not always easy but with elements of quietness and easy news. Joni:

Moons and Junes and ferries wheels
The dizzy dancing way that you feel
As every fairy tale comes real
I’ve looked at love that way

We’re back.

Janus and the art of navigation

Kruf, J.P. (2015) The God Janus.

When it comes to navigation in times of high dynamics and change, it was pilot John Boyd who developed a revolutionary and simple concept, the OODA loop: observe, orient, decide and act. The first steps are crucial, he said, when you fly with a speed of 900 km/h, upside down and 100 meter above a mountainous landscape. Is this not the situation where we as society are in today? After Boyd many scientists, experts and advisers developed a myriad of concepts, frameworks and approaches to tackle change and to find navigation in a volatile world.

The Romans already had a god for transitions, gates, passages and doorways. They called him Janus, derived form iānus, meaning in Latin ‘arched passage, doorway’. Can we say that we find ourselves in a doorway, a gate? And can we say we need to find our path, i.e. through developing a circular economy, caring for digital transformation, implementing energy transition, innovating water management, tackling a first grade health crisis, dealing with inequality, racism and poverty? Yes, we can. We are in a doorway, maybe on a threshold towards a new world. Janus is our ‘man’, our god. We need to give him more thought in our souls, not worship him, and ask him advice in the steps to come.

I think I timed the moment (exactly 10 years after my father died) and find the right angle of sunlight, beaming (was it actually him?) through this work of art at our home. Janus looking forward, Janus looking backward and in reflection its metaperspective. The art of navigation is alike. Observe by looking forward and backward, and orient where you are by reflecting on this, decide and act.

Janus and the art of navigation. Janus is presiding over all beginnings and transitions. Should we ask him for his wisdom again? And if we do, let’s not forget John.

Representatieve democratie

Kruf, J.P. (2017) Representatieve democratie.

De zwarte pion in het schaakspel kan worden beschouwd als de vertegenwoordiger van hen door wie het is gekozen, de witte pionnen. Het is een rol – niets meer, niets minder – die hij of zij krijgt toebedeeld om te besturen en te beslissen in de geest van en in de behoefte aan. Burgers en bestuurders hebben, zo beschouwd, dezelfde hoogte. Dit is een wezenlijk uitgangspunt van de idee van representatieve democratie. Dit beeld is een metafoor, uiteraard. De vergelijking met de werkelijkheid gaat in veel gevallen mank, helaas. Hoewel, zeker niet altijd. Er zijn voorbeelden, die de regel bevestigen. Dat zijn de echte leiders.

De zwarte pion als onderdeel van de groep, van de samenleving, onder de mensen toegankelijk, luisterend, transparant, verbindend, communicerend, de eigen achtergrond nooit vergetend of verloochenend en vooral wetend dat het niet meer is als de witte pion. Zou dat niet geweldig zijn!?

Elected, chosen by the people

Afbeelding

© Jack Kruf

Our democracy is based on a periodic voting system where people elect their representatives on all levels of government. Citizens become voters during this process. The living world of people and society chooses their representative in the elected councils in the system world.

In this imaginary and virtual world of chess pieces, the black pawn (the representative), is chosen by white pawns (the citizens), speaking for the people, communicating with the people, working for the people.

Same height. Other basic colour. But… both pawns. More than once black pawns look into the mirror and they do see kings and queens instead. That is where it goes wrong and they become islands in a sea of powers and get disconnected with people and society. So, back-to-basics.  A reflection from behind the chess board.